ฮอกไกโด ยูกิมัตสึริ อิคิมาโชววว ตอน 5
posted on 28 Feb 2010 12:49 by shallowboy in Lets-Travelแล้วก็มาถึงวันสุดท้ายของทริปในฮอกไกโดจนได้...
วันนี้เราตั้งจะไปไปเก็บส่วนที่เหลือในซัปโปโรครับ
เริ่มจากการเช็คชื่อสถานีและสถานที่ที่เราต้องการไป (Tsudome dome)
แต่ก่อนที่จะไปเย้วกัน เราขอแวะเติมพลังก่อน......ซึ่งที่นี่เป็นเมืองอาหารที่อยู่ชั้นใต้ดินของสถานีซัปโปโรครับ
(เดินวนอยู่สองรอบ...สุดท้ายเลือกร้านนี้เพราะมันดูน่ากินที่สุด.....ร้านข้าวห่อไข่(ออมไรซ์)
(วันก่อนไปเดินที่สถานีโตเกียว...ที่นั่นก็มีแฮะ)
รายการแนะนำ แปะหราอยู่หน้าร้าน...
สังเกตุได้ว่าหัวยังกระเซิงอยู่เลย....
เอิ่ม....ไม่แพ้กันเลยแฮะ...
พอดีเป็นตอนแที่ยง อาหารเลยมาเป็นเซท
(ที่กินอยู่เป็นน้ำแอปเปิ้ล ที่อยู่ในถ้วยกาแฟหนาๆ คือน้ำซุปจ้า)
ยังไม่ตื่นเต็มที่.....
แล้วรายการที่สั่งก็มา....
แบบว่าจำชื่อไม่ได้แล้วอ่ะ...แต่ประมานว่ามีไวท์ซอสกะเดมิกลาสซอสอย่างละครึ่ง พร้อมเครื่องประปราย
เตรียมพร้อมโซ้ย...
ไข่ที่ห่อเหลวๆนุ่ม..ข้าวข้างในไข่มีการผัดปรุงรสมาแล้ว...บวกซอสที่ให้มาอีกหน่อย....อืมมมม
ค่อยๆเจาะเข้าไป.....
เกลี้ยง ไม่ต้องล้างเลยทีเดียว.....
แน่ะ...ยังมีขูดต่ออีก.....
(ถ้าเลียจานได้คงทำไปแล้ว)
พออิ่มกันเรียบร้อยก็ออกเดินทางไปกันต่อเล้ย...
ออกมานอกสถานีก็มีบริการรถบัสรับส่งถึงหน้าสถานที่จัดงาน (ร้อยเยนจ้า)
คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่...
นั่งรถมาไม่ถึงห้านาที...ก็เห็นโดมพร้อมลานหิมะสีขาววววว
ผ่านทางเข้ามาก็พบกับรูปปั้นหิมะเรียงแถวอยู่มากมาย ซึ่งด้านในๆก็จะมีสเตชั่นต่างๆให้เล่นกันด้วย
(นึกไม่ออกอ่ะดิว่าสเตชั่นให้เล่นเป็นยังไง....เดี๋ยวพาไปดู)
เอ้า...แมวกวัก...กวักกันเข้ามา...
สเตชั่นแรกที่ดูน่าเล่นที่สุดและที่สำคัญฟรีด้วย....
(ของบริษัทยาง Hankook)
มันเป็นสไลเดอร์ยัก(ที่ทำจากหิมะ) ที่จะให้เรานั่งบนห่วงยาง(ในของรถ)แล้วลื่นลงมา วิ้วๆๆ...
ทุกคนต้องลากห่วงยางที่จะนั่งลงมา ขึ้นไปบนหอปล่อยตัวกันเอาเองจ้า...
แม้แต่เด็กๆก็ลากได้..(แต่ตอนขึ้นบันไดมีเจ้าหน้าที่ช่วยนะ...ไม่ต้องห่วง)
รอเกือบยี่สิบนาที....หนาวตีนมากกกก....
ในที่สุดก็ตาเราซะที.....โอ้วว เด็กโข่งมั่ก..
หมีแรคคูนไต่เขา....
วิวจากจุดปล่อยตัว (สูงเหมือนกันนะ....สิบเมตรได้มั้ง...ความยาวๆนี่ก็ตามที่เห็นอ่ะ....)
ลื่นปรื้ดๆลงมา สุดทางจะมีเจ้าหน้าที่คอยรับ.....ก็สนุกดีนะ....มันแบบว่าฟิ้วๆๆอ่ะ..
อยากเล่นอีกซักทีเหมือนกันแฮะ....
ติดใจเอามากแฮะ....
อันนี้เ็ป็นแผนที่ของสถานที่ทั้งหมดครับ...
มีบริการถ่ายรูปให้ฟรีด้วยนะ
" ข้าค้นพบเป้าหมายต่อไปของชีวิตแล้ววววววว "
เป็นสไลเดอร์สำหรับเด็กเล็กๆ....ที่เด็กโข่งๆก็เล่นได้....
ผ่านทางเข้าตะกี้ เค้าจะแจกอุปการณ์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการไถลตรูดลงมาให้.....
(เป็นแผ่นพลาสติกที่มีที่จับขนาดพอหย่อนตูดได้)(เกือบไม่พอตูด)
ก็สูงเหมือนกันนะ...
(สังเกตุได้ว่า...เจ้ากระบะน้อยอาจไม่พอตูดบอย)
อันนี้ค่อยดูพอดีหน่อย....
ณ จุดปล่อยตัว (มีแต่เด็กๆน่อ...)
มองลงไป...ทำใจก่อนปล่อยตัว....
ตูดกรูจะพอหรือเนี่ย.....
(เด็กข้างนี่น่ารักดีว่ะ....ใส่เกราะเตรียมพร้อมมาก)
ซิ่งไปเล้ยยยย....เจ้าหนู...แรคคูน...สายฟ้า...
(ลงมาได้อย่างปลอดภัย....แต่ไม่หนุกเท่าอันแรกแฮะ)
แทบแยกไม่ออก อันไหนตุ๊กตาหิมะ....อันไหนคน....
อันนี้เป็นสไลเดอร์ (อีกแล้ว)...แต่ทำจากน้ำแข็งนะ
ช่องทางเล็กมากจนเราคาดว่าตูดเราไม่น่าใส่ลงไปได้....
เดินเข้าไปดูในโดมบ้างดีกว่า...
ทางไป Gourmet Street......
ด้านในโดม...
โหรงเหรงมาก.......ทั้งคนทั้งร้้าน.......
นินๆๆๆ
มีเครื่องเล่นให้เด็กๆเล่นกันด้วย....
ทะลุออกมาอีกด้านนึงก็พบร้านขายของกิน(กระจุกนึง)
มีคนซื้อแบบประปราย....
ร้านอาหารจีน มีขายซาลาเปาด้วย...(น่ากินแฮะ)
เดินวนมาด้านหน้าโดมอีกด้าน...ถ่ายรูปซะหน่อย..
ขอด้วยยยยยย........
เนื่องจากมีคนติดใจสไลเดอร์อันที่สองมาก อยากได้รูปถ่ายตอนไหลลงมาไปให้พ่อแม่ดู.....
(ม๊าป๊า...หนูทำด้ายยยยยย)
ช๊อตต่อช๊อต ไม่มีสลิง ไม่มีตัวแสดงแทน.....
ยกล้อกันมาเลย....
เหยียบมิดคันเร่ง....
หลุดโค้งนิดหน่อย....
ไม่เป็นไร...ตั้งลำใหม่ได้ทัน.... (ถ่ายรูป)
เจ้าหน้าที่บอกเกะกะ...ออกไปได้ละ....เจ้าเด็ก(โข่ง)น้อย
หนูลุกไม่ขึ้นอ่า....(ตรูดติดน้ำแข็ง)
เอ้าฮึบบบบบ......
ลุกได้ จนได้....
หาทางออกไม่เจอกันเลยทีเดียว....
ทางนี้ก๊าบบบบบ....
เดินเหินระวังๆนะป้า......
รันเวย์เคลีย.....ส่งคนต่อไปมาด้ายยยยยยยยย.....
ยักหิมะ..
ฮิปโปหิมะ
โอ้ววว เครียดดดดดดดดด......
หมีหรือเสือวะ......
เต่า เต่า เต่า....
น่ารักดีเนอะ...(รูปปั้นน่ะ)
เดินๆไป....ที่นี่เค้ามีให้เล่นลาวกระทบไม้ด้วยอะ....
(คึกมาก ลงไปลองทันที...)
แล้ว"ลาว"ของเราก็ลงไปให้ไม้กระทบ..... - - "
(การละเล่นนี้ไม่เหมาะกับผู้ที่จับจังหวะไม่ค่อยได้จริงๆ.....เนอะแรคคูน...เนอะ)
บ่ายสามได้ละ...ได้เวลากลับกันซะที.....
นั่งรถกลับมาที่สถานีซัปโปโร เพื่อเดินเล่นและรอขึ้นรถไฟไปสนามบินกัน
ก่อนอื่นมาเติมพลังกันที่ราเมงทาวร์ในห้างกันก่อน
(ดูดีกว่าที่ไปกินมาเมื่อวานมากกกกกกก)
ทางเข้าที่อยู่บนชั้นสิบ...
เดินวนไปวนมา สุดท้ายเลือกร้านนี้ (เพราะหมูมันน่ากิน)
หน้าตาธรรมดาเนอะ... (ซุปกระดูกหมู)
หมูน่ากินมากกกกกกก...
นุ่มละลายได้ในปาก....
เส้นเป็นแบบหงิกๆ อุ้มน้ำซุปได้เยอะ....แถมเหนียวๆหนุบๆอีก...
พร้อมหมูที่ละลายในปาก แต่ไม่ละลายในมือ(แต่เลอะ)......(อะไรของมึ้งงง)
มาถึงสนามบิน รีบเดินรีบชอบของฝาก.....แล้วก็รีบผ่านเข้ามารอที่เกท....
นี่เป็นเครื่องก่อนหน้าบอยที่เค้าประกาศว่าจะดีเลย์(ครึ่งชม.)เพราะน้ำแข็งเกาะปีกเครื่องไม่สามารถออกได้....
(ในรูปนี่เค้ากำลังเอารถมาฉีดน้ำยาที่ปีกและเครื่องอยู่)
(สุดท้ายก็ได้ออก..หลังจากเลื่อนไปเกือบสี่สิบนาที)
แต่ของตรูเสือกแคนเซิลไปเลยซะั้งั้น....แสร้ดดดดด
(แคนเซิลก่อนหน้าเวลาออกสิบนาทีเนี่ยนะ....)
สรุปว่าอากาศไม่ดี น้ำแข็งเกาะเครื่องมาก เค้าเลยไม่บิน....
เค้าไม่สามารถรับผิดชอบอะไรได้ นอกจากให้ทุกคนมาเลื่อนตั๋วเป็นวันถัดไปแทน....
ตอนนั้นบอยก็งงๆนิดนึง แล้วแถวมันก็ต่อยาวมากกกกกก(เพื่อเลื่อนตั๋ว) ไฟลท์หลังบอยมีอีกสองไฟล์....รวมทั้งหมดมีคนจากเครื่องสามลำไม่ได้ออก....
.....พอดีเห็นฝรั่งคนนึงไปยืนโวยวายอยู่หน้าเคาร์เตอร์
(คนญี่ปุ่นคนอื่นเค้าก็เข้าแถวเพื่อทำการเลื่อนตั๋วแบบปกติ...เหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา)
บอยก็เลยเดินไปยืนเคาร์เตอร์ข้างๆ แบบว่าอยากฟังด้วย....
(แรคคูนต่อแถวอยู่)
(เสียงพากษ์อังกฤษน่าจะเข้าใจได้มากกว่า)
(แต่ไปฟังเฉยๆนะ ไม่ได้พูดอะไร)
ประมานว่า.....เฮียเค้าไปโวยวายว่าทำไมบินขึ้นไม่ได้...แล้วทำไมสายการบินไม่รับผิดชอบอะไรเลย
(ในที่นี้ คือว่า...ให้เลื่อนไฟลท์เป็นวันถัดไปและ สนามบินที่นี่จะปิดสี่ทุ่ม ดังนั้นพวกเอ็งต้องพุ่งออกไปหารร.นอนสำหรับคืนนี้กันเอาเองนะ...ซึ่งสายการบินจะไม่มีการชดเชยอะไรใดๆให้ทั้งสิ้น.....)
(เข้าเนื้อนี่เอง...)
เฮียแกก็แบบว่าตุ๊ดดื้ออ่ะ....ประมานว่ามึงต้องรับผิดชอบ(สิยะ)....มาปล่อยให้ชั้นโจ๋วเผี่ยวแบบนี้ได้ไง.....ค่ารร.ก็เข้าเนื้ออีก....บลาๆๆๆ.....ก็ยืนตื๊อๆ พูดแต่เรื่องเดิมๆไปเรื่อยๆๆๆๆ....ส่วนเจ๊เจ้าหน้าที่ก็ทำหน้าแบบว่า...พ่องจาย......กรูทำให้ไม่ได้เว้ยยย
(ประมานว่าจะเิดินหนีก็ไม่ได้...เพื่อนจะมาช่วยก็ไม่ได้....เหมือนมีบาเรียคีมูไกตุ๊ดโฉดเกิดขึ้น)
(มันมีหันมามองบอยด้วย...บอยก็นิ่งๆ ยืนมองพนักงาน ประมานว่า กรูมาโปรดละน้า...มานี่มา....)
หลังจากฟังไปบอยก็คิดได้ว่า งี่เง่าไปคงไม่มีประโยชน์.........ตอนนี้ต้องรีบเลื่อนตั๋ว แล้วรีบโทรไปจอง(หา)รร.นอนสำหรับคืนนี้ดีกว่า....
(เจ้าหน้าที่มีให้ลิสรายชื่อรร.แถวๆนั้นมาใบนึงพร้อมเบอร์โทร และราคา)
เนื่องจากไปยืนเตร่อยู่หน้าเคาเตอร์ข้างๆเฮียตุ๊ดได้ซักพัก...เจ้าหน้าที่เลยถามว่าจะทำอะไรหรอคะ?(ญี่ปุ่น)
(เฮียตุ๊ดมันหันหน้าขวับมาเลยอ่ะ...ประมานว่าเมิงจะทำไร...กรูฟังด้วย)
(แอบคิดว่าเพื่อไม่ให้ยืดเยื้อ....ถ้าพูดอังกฤษไป เฮียตุ๊ดมันมาพ่วงกะกรูแน่เลย)
(....เลยพูดญี่ปุ่นไป.... แบบว่า อ่อ บินออกไม่ได้หรอครับ แล้วพรุ่งนี้เร็วสุดได้กี่โมงหรอครับ บลาๆๆ
...เจ๊แกก็ใจดี รีบเช็คให้เลย(ตอนแรกนึกว่าจะให้ไปต่อแถวกะชาวบ้านเค้า)
.....บอยดูๆแล้วพบว่ามันเช้าเกิ๊น...เอาเป็นไฟลท์บ่ายๆหลังเช็คเอาท์ดีกว่าจะได้นอนพักให้เต็มที่(ให้คุ้มค่ารร.)....เลยบอกว่าถ้าตอนบ่ายเวลานี้ๆ ยังมีที่ว่างไม๊ครับ?
....เค้าก็รีบดูให้....แล้วก็บอกว่ามี.......บอยเลยบอกว่างั้นเอาเลยครับ....(แซงชาวบ้านแบบโฉดๆซะงั้นกรู)
...เจ๊แกก็รีบเปลี่ยนตั๋วให้ทันที...เหอๆๆๆๆ.....
(แรคคูนน้อยยังอยู่ท้ายๆแถวอยู่เลย.....คงงงๆว่าบอยไปถามอะไรเค้านานจัง)
(ระหว่างนี้เฮียตุ๊ดเริ่มส่งสายตาแห่งความสงสัยปนจิตอัมหิตมาเรื่อยๆ..... เพราะคงไม่เข้าใจว่าไอ้ตี๋นี่มันพูดอะไร (บอยพูดญี่ปุ่น) และมันกำลังได้เปลี่ยนตั๋วขณะที่คนอื่นยังต่อแถวกันอีกหลายสิบคน....นี่มันแซงนิเมิง....)
(แต่ก็ทำอะไรกรูไม่ด้ายยย.......เชิญงี่เง่าต่อปายยยย)
(จริงๆหน้าเฮียเค้าแบบว่าอยากถามบอยมากเลยนะ....แต่เค้าคงไม่แน่ใจว่าพูดอังกฤษมาแล้วบอยจะเข้าใจหรือเปล่ามั้ง....หน้าตาเค้าแบบว่า....ถ้ามันมาสิงกูได้มันทำไปแล้วอ่ะ.....)
หลังจากได้เปลี่ยนตั๋วแบบโฉดๆมา บอยก็รีบโทรไปจองรร.ที่ใกล้สนามบินและใกล้สถานีรถไฟที่สุดและราคารับได้ที่สุด......
(ดีนะเนี่ยที่ไอโฟนของแรคคูนน้อยมี GPS เลยเช็คได้ว่ารร.อยู่ใกล้สถานีแค่ไหน)
(เอาอันที่ใกล้สถานีที่สุดอ่ะ เพราะเหนื่อยแล้วหิมะก็ตกอีก ขี้เกียจออกไปเดินหารร.)
(นี่ไม่ใช่รร.ของ/ในสนามบินนะ...ต้องนั่งรถไฟออกไปอีก...แต่พยายามเลือกอันที่ใกล้ที่สุดแหละ ไม่งั้นจะเปลืองค่ารถไฟและลำบากในการหาและเดินทางอ่ะ (จะสี่ทุ่มแหล่ว...เดี๋ยวรถไฟหมด...ถ้าต้องไปแท๊กซี่อีกกรูจุกแน่)
ออกมาจากสถานีแบบคอตก.....(เหนื่อย หนาว เสียตังเพิ่ม...เซ้งงงงง)
Hyper Hotel.... มาถึงจนได้ (ตอนแรกนึกว่าอ่านว่า ไฮปาร์ค)
รอเช็คอิน.....(เจ๊คนนี้ก็มาจากสนามบินเหมือนกัน)
ชั้นเก้า...ห้องเก้าศูนย์เก้า....เจร้ด เจร้ดดด เท่ห์์ๆๆ
ห้องหญ่ายยยมากกกกกกกกกก (หมื่นเยน)
ร้านอาหารรร.เปิดถึงเที่ยงคืน....ไปหาไรกินซะหน่อย หิวว้อยยยย...
กินคนเดียวสองชุดอ่ะ...
(ข้าวชุดสเต็กไก่ทอด กะข้าวต้มซุปกิมจิ) (แรคคูนขอตอดๆเพราะกินหนมไปเยอะละ)
ราบพนาสูร.....
กินอิ่มแล้วก็ต้องนอนหลับสิจ๊ะ
(มีชุดให้เปลี่ยนนอนด้วย....รู้สึกได้อารมย์แบบแขกๆปนเกย์ๆยังไงไม่รู้แฮะ)
วันถัดมาก็เช็คเอาท์สบายๆ กินข้าวเช้าที่รร. แล้วเดินทางออกมาเดินดูของที่สนามบินรอเวลาขึ้นเครื่อง...
สนามบินที่นี่ ของกินของฝากตรึ้มมมม
(ซาลาเปาหน้าหมีพร้อมไส้ชอค)
อากิโกะ??
ตะลุยชิมๆๆๆ (ชีสเค้ก)
อันนี้ก็ชีสเค้ก....อร่อยดีๆ
Royce ที่มีทุกหัวมุมร้าน...
เอิ่ม...หรือใครจะซื้อปูกะของทะเลกลับไปเป็นของฝากก็ไม่ว่ากัน....
อากาศสดใส ออกได้แน่นอน.....
แล้วเราก็กลับสู่โตเกียวโดยสวัสดิภาพครับ.....
แล้วก็จบกันไปกะซีรี่ย์ทริปฮอกไกโดยาวห้าตอนที่หมักดองมาเรื่อยๆ.....
ทริปนี้ก็สนุกดีนะ ได้มาดูสิ่งที่อยากมาดู ได้มาเที่ยวได้มากิน(ปูวว) ได้มาเจอคนน่ารักๆ(เฮียร้านซูชิ)
(ทำงานเก็บตังมาเที่ยวเลยนะเนี่ย)
ได้ไปดูสถานที่ ที่น่าสนใจมากมาย
(ถึงแม้ว่าพอได้ไปดูแล้วบอยจะเฉยๆพอสมควรก็เถอะ)(แต่ก็นะเป็นเรื่องปกติ เพราะปกติบอยก็ไม่ค่อยอะไรกะของพวกนี้เท่าไหร่อยู่แล้วหล่ะ...ปกติไปทัวร์กะที่บ้านก็นอนท้ายรถประจำ....ประมานว่า ไปไหนก็ได้...ถึงที่ก็ลง ได้เวลาก็กิน....แค่ได้ไปกะคนที่เราอยากไปด้วยก็พอ...วิ้วๆๆ)
(ชั้นหมายถึงครอบครัวชั้นนะยะ)
ได้เจอประสบการณ์ตื่นเต้นพร้อมโชคดี(แซงชาวบ้านเค้า)ในโชคไม่ดี(เครื่องเลื่อน...เสียตังค่าที่พักเพิ่มอีก)
ตอนที่ต้องติดต่อกะเจ้าหน้าที่สายการบินกะรร.นี่แอบตืนเต้นนะเนี่ย...ว่ากรุจะพูดรู้เรื่อง เพื่อให้ได้สิ่งที่กรุต้องการได้หรือเปล่าเนี่ย...สุดท้ายก็ทำได้...เย้ๆๆ Japanese lang. for survival จริงๆกรู.....
ไปเที่ยวครั้งนี้ซื้อของมาฝากเพื่อนๆเยอะเหมือนกัน...เพราะปกติไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหน ปกติมีแต่เพื่อนไปเที่ยวแล้วซื้อของมาฝากบอย ครานี้เลยได้เวลาส่งคืนซะที....
สรุปว่าเป็นความทรงจำที่ดีอีกหนึ่งครั้งครับ
....ไว้เจอกันเมื่อชาติต้องการจ้า
ปล.
ได้เรียนรู้ว่า....บางที่เราอาจจะอยู่ในโลกนี้คนเดียวได้.....แต่การมีอีกคน คอยแบ่งปันสิ่งด่างๆผ่านสิ่งต่างๆไปด้วยกันอยู่ข้างๆนี่......ก็ไม่เลวนะ....
