วันนี้ไปสอบวัดระดับสองมาครับ.....ที่มหาลัยเมจิ

 

เก็บเนื้อเก็บตัวอ่านหนังสือท่องตำรามาอย่างยาวนาน...ประมานหนึ่งเดือนได้.....

(วันธรรมดาทำงาน กลับมาทำการบ้านอ่านหนังสือแล้วก็นอน....เสาร์อาทิตย์ไม่ได้ออกไปไหน อยู่ห้องอ่านหนังสือ.....บาสก็ไม่ได้ไปเล่น....บลอคไม่ได้อัพ....เอ็มไม่ได้ออน...ไม่สุงสิงกะใคร.....)

(วงจรชีวิตมีแค่.... เรียน... ทำงาน.... อ่านหนังสือ.... )

 

 

...อยากบอกว่าในชีวิตที่เรียนมาจนจบปริญญามาเนี่ย.......ไม่เคยตั้งใจเรียนขนาดนี้มาก่อนเลยแฮะ.....

 

ฝืนธรรมชาติตัวเองมั่กๆ....

 

 

เห็นจั่วหัวก็น่าจะรู้แล้วล่ะเนอะ......

 

ปีนี้สมกับที่เป็นการสอบทิ้งทวนระบบเก่าครั้งสุดท้าย...

(ปีหน้า JLPT จะแยกออกมาเป็นห้าระดับ (จากที่ตอนนี้มีแค่สี่ระดับ) ซึ่งความยากและความเขี้ยวของข้อสอบ(ระดับสอง-ที่บอยต้องการ)ก็คงยากขึ้น เพราะต้องไปเฉลี่ยของที่ยากๆจากระดับหนึ่งมา...แล้วแบ่งส่วนง่ายกว่าที่มีอยู่ลงไปให้ระดับสาม...(แล้วก็ลดหลั่นไปตามขั้นจนงอกออกมาเป็นระดับห้าอีกระดับ).....ฮ่วย...

 

 

ถ้าให้พูดตามตรง วันนี้ทำไม่ค่อยได้น่ะครับ.....คันจิก็ยาก ส่วนฟังก็ยังยาก ส่วนที่อ่านเรื่องตอบคำถามก็เกือบหลับ....สรุปว่าที่มั่นใจว่าทำได้เยอะที่สุดคงเป็นส่วนแกรมม่านั่นเอง.... 

(อุตส่าห์เอาข้อสอบเก่ามาทำ...ซื้อหนังสือตังหากมาอ่าน.....แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเล้ยยย....เพราะมันยากแบบขิงๆเพื่อทิ้งทวนระบบเก่าจริงๆแฮะ.....)

 

(ทั้งๆที่ตลอดชีวิตที่เรียนมาเกลียดแกรมม่ามั่กๆ(ทั้งไทยและเทศ).....แต่เพราะรู้ว่าห่วยแกรมม่า...ดังนั้นหนึ่งเดือนที่ผ่านมาก็พยายามทบทวนแกรมม่าเยอะๆ...ซึ่งก็นะ.....ค่อนข้างมั่นใจเลยแหละว่าส่วนของแกรมม่านี่...80% อัพแน่นอน.....แต่ส่วนอื่นๆเนี่ย.......

 

...มันยังไม่พออ่ะ.....

 

คาดว่าปีหน้าคงได้ไปลองสอบดูอีกรอบ...เพราะว่าไม่น่ารอด....

(ออกจากห้องสอบมานี่.....วิญญาณแทบออกจากร่าง.....)

(เอาห้าพันเยนกะเวลาหนึ่งเดือนกรูคืนนนมาาาาาาา)

(แต่ก็ได้พยายามเต็มที่แล้วล่ะ......ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าคะแนนจะไม่ทุเรศขนาดหล่นไปอยู่เลขสองหลัก...แต่ก็คิดว่าแน่นอน ว่าคงไม่ผ่านชัว.....ถ้าผ่านนี่...จะเต้นระบำเซิ้งช้างน้อยกลางสี่แยกชินจูกุสามวันสามคืนเลย)

(แต่ก็ดีแล้วหละ...เพราะข้อสอบทำให้ได้รู้ว่า....เรามันยังไม่สามารถพอน่ะ.....ก็นะ....สู้กันต่อไป...ทาเคชิ)

 

 

 

 

ตอนนี้ง่วงมากกกกกกกกกกกกกกก....ตาจะปิดละ....

 

...แต่ซักผ้าค้างไว้...อยากตากใ้ห้เสร็จก่อนอ่ะ....

 

วันนี้สอบเสร็จก็ไปกินเนื้อ(หมูและไก่)ย่างกะเพื่อนๆมา.....

 

ทั้งหัวทั้งตัวทั้งเสื้อ มีแต่กลิ่นเนื้อย่าง....ตอนแรกกะจะหมกไว้ซักวันอังคาร พร้อมเสื้อผ้าชุดที่ไปเล่นบาส...แต่คิดแล้วว่ากลิ่นเนื้อย่างแรงมั่ก...ซักเลยละกันวะ....ไม่ไหวจริงๆ

 

ตอนนี้ก็เลย รอ ...รอ....รอ......และ ก็รอ......ให้มันซักเสร็จจะได้ไปนอน....

 

 

ที่ตอนนี้ง่วงมั่กๆ ก็เพราะว่า....รวมๆนี่ยังไม่ได้นอนเลย..ตั้งแต่เมื่อวาน...(ตื่นสองวันนอนวันนึงอีกแล้วตรู)

 

คือก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นงี้ แต่ว่า ปกตินอนตอนตีสามตีสี่ทุกวันไง...พอดีวันที่จะไปสอบต้องตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าๆ เตรียมตัวออกเดินทาง (ซึ่งต้องนั่งรถไฟเป็นระยะเวลาประมานชม.นึงเพื่อไปสถานที่สอบอ่ะ)

 

ตีสองก็นอนแล้ว.....แต่ก็ไม่หลับจนตีห้า....แล้วก็หกโมง(ตอนนี้เริ่มง่วงละ...แต่ก็นอนไม่ได้...เพราะถ้านอนไป...สงสัยไม่ตื่นแน่ๆ)...แล้วก็ออกไปสอบพรอ้มด้วยแบทในตัวที่มีขีดเดียว.......เอิ่มมมม

 

 

แต่ก็นะ....จะว่าไปมันก็ไม่เกียวกะแบตหรอก....เพราะของที่มันยาก ไงไง มันก็ยาก...ถ้าเราทำได้ ไงไงก็ำทำได้น่ะ....

 

สรุปว่า....ปีหน้าฟ้าใหม่...คงได้สอบวัดระดับสอง(อีก) แน่นอน.......

 

 

ตอนนี้เซ็งจิต........เหมือนยิ่งเรียน ก็ยิ่งทำให้เรารู้ว่าเราโง่แฮะ...(งงมะ?)

 

ใจบูด หน้าตูดพอประมาน......แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วอ่ะนะ...อะไรที่ทำได้ก็ทำไปหมดละ.....

 

ไม่ได้พิมพ์บลอคมานานมาก...ได้ระบายซะหน่อยก็ดีแฮะ....

 

 

 

 

....แล้วตอนนี้ก็ง่วงประมานวิญญาณแทบออกจากร่าง.....(ปลั๊กกรูจะหลุดละนะ)

 

........

........

........

........

.......

 

 

ไปตากผ้ามาละ......หมดไปอีกหนึ่งเรื่อง.....ได้เวลานอนแบบชาร์ตแบตเต็มที่ซะที....

 

อีกสองอาทิตย็ก็จะได้ไปยะฮู้ที่ไทยละ....ดีใจจัง

 

นับวันตั้งตาตั้งนมรอ......

 

แต่ตอนนี้ตั้งตาไม่ไหวแหล่ว.......ไปละจ้า....

 

 

 

 

ปล.

ขออวดนิดนึง.....

(คิดว่าเป็นเรื่องที่น่าจะอวดได้แฮะ...ฮ่ะๆ)

 

เนื่องจาก....คาดว่า ช่วงนี้คงเป็นช่วงที่จับดินสออ่านเขียนท่องหนังสือมากที่สุดในชีวิต.....ร่างกายเลยเกิดปฏิกริยาต่อต้าน.....

 

เค้าเลยส่งตาปลามาให้ที่ด้านข้างนิ้วมือหัวแม่โป้งหนึ่งเม็ด......(นึกภาพเวลาจับปากกา..แล้วเราต้องเอาปลายนิ้วชี้กดปลายปากกาพร้อมนิ้วโป้งประคองไว้...ตรงนั้นแหละที่มีตาปลาขึ้น.....)

 

เอิ่ม...เจ็บง่า..... มันมีตาขึ้นมาด้วย...แข็งๆ...กดแล้วเป็นก้อนๆ...รำคาญใจมากมาย.....

 

สุดท้ายมันโตขึ้นเรื่อยๆ...ทนไม่ไหว ไปร้านขายยา...หาปลาสเตอร์ปิดตาปลา(เท้า) มาปิดซะ (ที่ปลาสเตอร์มียาผสมอยู่เพื่อกัดให้เนื้อมันลอก ให้ตาปลามันลอกออกไป...)

 

ปิดไปสามวัน....ตาปลาเล็กลงใช้ได้...แต่เนื้อดีข้างๆตาปลาก็ลอกไปด้วย...อะฮื้ออออ...แฉบบบบบบว้อยย

 

แต่ก็ทำงานต่อไป และอ่านหนังสือต่อไป.......และ...

 

วันนี้ก็ยังเซ็งจิตต่อไป.....

 

เฮ้อ.....

Just another one.....ordinary day

posted on 07 Nov 2009 21:15 by shallowboy  in Yokoso-Japan
 

 

 

ขึ้นต้นมาให้ครึกครื้นนิดนึง.......

(พอดีเพลงนี้บิกส่งมาให้ฟัง....ฟังแล้วสบายใจดี...ชอบๆ เลยเอามาอัพโหลดลงบลอคซะเลย...)

(ถ้าอ่านจากเมลคงไม่ได้ยินเพลงละมั้ง.....เข้าบลอคมาอ่านเพลงจึงจะเล่นนะจ๊ะ...)

(เนื่องจากอารมย์ดี ก็เลยอยากให้บลอคหน้านี้มันสื่อความรู้สึกได้ด้วยน่ะ...ผ่านเสียงเพลงไปละกัน)

 

 

 

วันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษครับ......ก็แค่วันเกิดบอยน่ะ.....

 

 

ก็แก่ขึ้นอีกปีแล้วล่ะ.....ใกล้ัวัยมีครอบครัวเข้าไปเรื่อยๆ (เอ๊ะ...เกี่ยวไม๊หว่า)....

 

 

จำไม่ได้แล้วหละ.....ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เริ่มรู้สึกว่ามันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง......แล้วก็เลิกคิดอยากได้ของขวัญหรืออะไรๆจากคนรอบข้าง......อืม.....

 

(ไม่ได้อะไรหรอก......แค่รู้สึกแบบเหมือนรบกวนๆคนอื่น...แล้วก็....ปกติก็ไม่ค่อยได้อยากได้อะไรเท่าไหร่....ของใช้ต่างๆที่ทุกวันนี้มีมันก็ดีอยู่แล้ว......)

(ส่วนมากของที่อยากได้ก็จะออกไปหาซื้อเอง...เลือกเอง....อืม...บอยเป็นคนถูกใจอะไรยากน่ะ...)

(เรื่องมากนั่นเอง....)

(เอิ่ม...นี่ไม่ได้แอบน้อยใจนะ...แค่เขียนไว้เฉยๆ.......จริ๊งงง)

 

 

 

ทุกวันนี้...วันเกิด....สำหรับบอย....

 

เป็นวันที่เอาไว้ระลึกถึงพ่อแม่...ครอบครัว....ผู้มีพระคุณ....และผู้คนรอบๆตัวที่ทำให้บอยดำเนินชีวิตมาได้อย่างมีความสุขดังเช่นทุกวันนี้น่ะ (หวานมะ?)

 

เพราะเราอยู่คนเดียวในโลกนี้ไม่ได้....

 

เกิดมา....กว่าบอยจะโตมาได้ขนาดนี้....นอกจากการพึ่งพาตัวเองแล้ว(พยายามทำอะไรต่างๆด้วยตัวเองให้มากที่สุด พึ่งชาวบ้านให้น้อยที่สุด..) ก็ต้องบอกเลยว่า...

 

ถ้าไม่ได้การสนับสนุน อุ้มชู ดูแลจากครอบครัวและคนรอบข้าง....บอยก็คงไม่สามารถมาถึงจุดนี้ได้

(จริงๆนะ...ขาดป๊าม๊าไปนี่....มาไม่ถึงญี่ปุ่นเลยล่ะ...ฮ่ะๆๆ)(ขำๆน่า)

 

 

ก็ถ้าวันนี้...เป็นวันที่บอยขอพรได้.....

....ก็ขอให้ม๊าป๊า คนในครอบครัว และ ผู้มีพระคุณต่อชีวิตบอย....จงมีแต่ควาสสุขสมหวัง มีแต่โชคดี และสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรงตลอดไปละกันนะครับ......

(อยู่ให้บอยเกาะก่อนนะ....หุๆ)

 

 

 

วันเกิดปีนี้ก็เหมือนเดิม.....

เหมือนปีที่แล้ว ที่อยู่คนเดียวที่ญี่ปุ่น.....

เมื่อวานไปทำงาน...ปวดหัวมาก ไม่รู้เป็นไร....เจ็บคอด้วย...พอกลับมาก็เลยกินยาแล้วก็นอนเลย......

 

 

วันนี้ตื่นมา...ตอนบ่ายๆ....

 

มีเมล เข้ามาในมือถือประปราย อวยพรวันเกิด...

(ขอบใจนะจ๊ะ)

 

 

ลุกขึ้นมาอาบน้ำแปรงฟัน แล้วก็ออกเดินทาง......ไปทำบุญที่วัด Meiji Jingu ที่ ฮาราจูกุ

(ไม่รู้เป็นอะไร...ชอบวัดนี้จังเลย....สงสัยคงเป็นเพราะต้นไม้มันเยอะมั้ง แล้วก็ไปสะดวกด้วยอ่ะ....อืมมม)

 

 

ออกจากบ้าน นั่งรถไฟใต้ดินจะไปต่อรถไฟบนดิน ก่อนขึ้นรถไฟบนดินก็แวะไปหาราเมงกินซะหน่อย....พออิ่มแล้วก็ลุยกันต่อ...ไปถึงฮาราจูกุตอนประมานบ่ายสองกว่าๆได้.....แล้วก็เดินเข้าไปในวัด

 

อากาศสดชื่น เพลงเพราะ อากาศดี ผู้คนและเด็กตัวเล็กๆแต่งตัวสวยงามมากมาย

(เพิ่งรู้ว่า วันนี้ที่วัดเค้ามีจัดงานอวยพรให้เด็ก ที่มีอายุ 3(หญิง) 5(ชาย) 7(หญิง) เป็นการอวยพรเพื่อให้เด็กเติบโตแข็งแรง...เป็นประเพณีของที่ญี่ปุ่นเค้า)

(ซึ่งพ่อแม่ก็จะพาเด็กๆ ใส่ชุดกิโมโน มารับการทำพิธีกันที่วัดกัน....คนเลยเยอะเป็นพิเศษ)

(กรุ๊ปทัวร์ก็เยอะใช้ได้....)

 

 

ก็เหมือนเดิม.....ลอกปีที่แล้วมาเลย....

 

ไปไหว้ศาลเจ้า....บริจาคเงินนิดหน่อย...อธิฐานขอพร....เสร็จแล้วก็ไปซื้อป้ายไม้ขอพรมาเขียนเรื่องที่อธิฐานลงไปแล้วก็แขวนไว้ที่ต้นไม้ยักษ์ในศาลเจ้าอีกที่....

(เพื่อเป็นลายลักษณ์อักษรให้เทพเจ้ารับรู้อีกที......เพื่อความชัวร์)(ฮ่ะๆ) 

 

 

จากนั้นก็ไปเดินดูของที่ถนนทาเคชิตะที่ฮาราจูกุ......ไปมองหาผ้าพันคอราคาดีๆ หน้าตาดีๆ ที่จะช่วยให้คนหน้าตาไม่ค่อยดี ดูดีขึ้นมาแล้วก็เพื่อที่จะได้ไออุ่นที่ซอกคอซักหน่อย......

 

ก็เดินดูไปเรื่อยเปื่อย...เจออันที่ถูกใจ แต่ราคาไม่ค่อยน่าคบ...เจออันที่ราคาน่าคบ....แต่หน้าตาก็ไม่ค่อยถูกใจแฮะ.......

 

วนไปวนมา เข้าร้านนั้นออกร้านนี้....เริ่มเบื่อละ.....เลยกะจะเดินไปชิบูย่าต่อ....

(จริงๆระหว่างเดินดูของ ก็แอบดูลายหรือลักษณะผ้าพันคอที่ชาวบ้านเค้าใช้กันน่ะ....คือแบบว่าเกิดมาไม่เคยพันผ้าพันคอเลยอ่ะ....แต่พักหลังเจ็บคอบ่อย แล้วม๊าก็แนะนำว่า ลองหาผ้าพันคอดู...ก็เลยเอาซะหน่อย....)

(ผ้าพันคอ มันก็มีผ้าหลายแบบ หลายสีนะ แบบที่เค้านิยมกัน....คนอื่นเค้าพันแล้วก็ดูดีนะ...แต่บอยเข้าร้านไปลองแล้วไม่ค่อยชอบว่ะ...มันไม่ค่อยเข้า...ไม่ค่อยชอบอ่ะ......)

(หรือไม่ก็เป็นเพราะหน้าบอยเองแหละที่มันไม่วัยรุ่น เลยใช้ของที่มันวัยรุ่นแล้วไม่ค่อยเข้าน่ะ...ฮ่ะๆ)

 

คิดไงไม่รู้เดินวกเข้าไปในร้านนึงที่อยู่ตรงปากถนน(ตอนกำลังเดินกลับ) ซึ่งตอนเดินเข้ามาที่ถนนนี้ ไม่ได้เหลียวไปมองเล้ยยย แถมร้านนี้เสื้อผ้าผู้ชายมันอยู่ชั้นใต้ดินอีก.....(ข้างบนดินเป็นของผู้หญิงหมด)ทางลงไปเป็นซอกช่องๆอยู่มุมตึก........แล้วบอยก็เดินลงไปเหมือนมีอะไรมาดลใจ......

(สัมผัสที่หกอีกแล้วกรู)

 

 

เดินลงไป....ในร้าน.....ร้างมากกกกก......สงสัยลึกลับเกินจนไม่มีคนลงมา.......

แต่ก็ไหนๆก็ลงมาละ...เดินดูๆ ซักพัก...มีเสื้อผ้า กางเกง อะไรที่วัยรุ่นๆเหมือนร้านทั่วไป......เดินๆไป...ก็ไปพบผ้าพันคอที่ดูดีอยู่ตรงซอกๆ หลบมุมอยู่......

 

 

เหมือนเราเกิดมาเพื่อเป็นคู่กัน.......ที่ราวมีแขวนอยู่หลายผืน...แต่มีผืนเดียวที่โดนใจตั้งแต่แรกเห็น.......

หน้าตาดูดี....ราคาน่าคบ....จัดปายยยย.....

 

 

ซื้อของออกมาก็ห้าโมงกว่าๆได้......

(ผ้าพันคอผืนเดียว...เดินหาเป็นชม.ๆ...)

(แล้วสุดท้ายก็มาซื้อที่ร้านที่อยู่ปากทางของถนนที่ใกล้ทางเข้ามากที่สุด ที่ร้านที่ลึกลับที่สุด....อืมมม.....ถูกใจที่สุดด้วยละกัน....)

 

 

เอามาพันคอเลย.... อยากรู้่ว่ามันจะดีอย่างที่เค้า(ม๊า)ว่าหรือเปล่า.....

 

แรกๆ ก็คันๆ ขัดๆคอ นะ ....เดินๆไปก็พันไปพันมา...พยายามหาวิธีการพันที่มันสบายคอที่สุดน่ะ

 

แน่นไปก็อึดอัด.....หย่อนไปก็กลัวจะไม่อุ่น(เดี๋ยวไม่รู้สรรพคุณที่แน่นอน)

 

.....ทำเป็นบ่วงมารัดคอไว้.....

.....พันขาคู่มาข้างหน้า....

.....พันรอบคอสองรอบแล้วปล่อยชายไปข้างหลังทั้งสองข้าง......

.....ปล่อยชายมาข้างหน้าข้างนึง...ข้างหลังอีกอัน......

.....อืมมมม....พันแบบไหนได้อีกฟระ......

 

 

สุดท้ายก็ได้ท่าที่สบายคอแล้วก็จัดระเบียบได้ง่ายที่สุด....ท่าสากลนี่เอง.....(สากลมั้ง)

 

 

มาดูรูปจากนายแบบของเรากัน..... (เท่มะ?)(นี่เพิ่งกลับถึงห้องเลย)

Photobucket

(ตอนแรกมีใส่แจ็คเกตอีกตัวไปด้วย แต่พันไปพันมามันก็อุ่นดีแฮะ...หลังๆก็เริ่มไม่คันคอละ(ชิน)...ก็เลยเอาแจ็คเกตเก็บลงกระเป๋า...แล้วก็ใส่ชุดนี้เดินไปชิบูย่า แล้วก็ไปเดินดูของอีกนิดๆหน่อยๆในห้าง...)

(ไปเดินดูกล้อง(ที่คิดว่าจะซื้อ)แล้วก็ของ(จุกจิก)อีกเล็กน้อย.....)

 

 

เนื่องจากว่า.......เอิ่มมม......สวรรค์บันดาลอีกแล้ว......

 

 

กำลังจะเดินไปสถานีรถไฟ.....เหลือบไปเห็นห้าง LOFT ที่ตะก่อนมาเดินหาแต่หาไม่เจอ....ก็เลยเดินเข้าไปดูซะหน่อย

 

เดินเข้าไปก็พบว่าร้านมันเชื่อมกันกับร้าน MUJI (ที่ไทยก็มีนะ) ก็เลยเดินลัลล้าไปดูของซะหน่อย

(ขายเสื้อผ้า ของใช้ภายในบ้านหลายๆอย่างครับ)

(บอยชอบของที่ดีไซน์มันเรียบๆอ่ะ.....เลยรู้สึกว่าที่นี่มันน่าเดินดูน่ะ)

(บางทีก็รู้สึกว่าของมันสวยแบบเรียบๆดีนะ...แต่บางทีก็รู้สึกว่าของบางอย่างพี่เค้าก็ไม่มีดีไซน์อะไรเลยอ่ะ..เหมือนเอาของราคาห้าบาทมาใส่ถุงแปะชื่อขายราคาห้าสิบแบบง่ายๆเลยแฮะ.......อืมมม แล้วแต่ไอเทมล่้ะนะ.... ทุกอย่างมันอยู่ที่เรา....เนอะ....)

 

 

เกริ่นมานาน....สรุปว่า....

 

โดนเสื้อโคทที่ MUJI ไปอีกดอกครับ....

(ไม่น่าลอง(ของ)เลยกรู......ของเข้าตัวซะงั้น....)

 

 

อ๊ะๆ....แต่เนื่องจากว่าสวรรค์ส่งเค้ามาให้มาอยู่ร่วมกันกับผ้าพันคอและบอยครับ..... 

 

 

แหมมม...รวมกันออกมาเหมือนพระเอกเกาหลีซะงั้น....มั้นนนเป้นนนนศิลปร้ะะะะะ!!!!

(เป็นโคทยาวถึงเข่าครับ)(อยู่ญี่ปุ่นแต่อารมย์เกาหลีซะงั้น)

Photobucket

 

 

 

โคลสอัพนิดนึง....

(ผ้าพันคอแอบลายเหมือนผ้าเช็ดเท้้าที่บ้านแฮะ....)

Photobucket

 

 

 

เสื้อมันสวยแล้วก็อุ่นมั่กๆนะเอ้อ.... 

(ตอนแรกกะไม่ซื้อละ.....แต่ทำไม่ได้จริงๆ.....ของมันเกิดมาคู่กัน)

Photobucket

 

 

ทุกอย่างครบหมดละ.....ขาดนางเอกเกาหลีอย่างเดียว.....

(ติดกระดุมแล้วดูเท่กว่าแฮะ)

Photobucket

 

 

มีฮูดด้วยนะเอ้้้อออ......

(เอ้านางเอกมาหาพระเอกหน่อยมา....จุ๊บๆ...) 

Photobucket

 

 

 

ปิดยาวขึ้นมาหมด ก็เป็นตัวโกงได้อีก.....

(เป็นพระเอกแล้วไม่ได้ดี เป็นตัวโกงดีกว่าฟระ) 

Photobucket

 

 

 

เอิ่ม.....แถมท้ายด้วยเสื้อเชิ๊ตที่เดียวกันมาอีกตัว....เอิ่ม...เค้าแถมน่ะ(แต่ต้องจ่ายตังนะ)

(เอ๊ะยังไง??) 

Photobucket

 

 

การชอปนี่ทำให้คนอารมย์ดีได้จริงๆแฮะ.....

(ดูรูปนายแบบหล่อๆไป แล้วก็ฟังเพลงไปด้วยนะ.......โหยยย....แทบหลงรักเลย...เชื่อดิ...)

(พิมพ์เองจะอ้้วกเอง....อ๊อก)

 

 

 

ก็เป็นอีกวันที่ดีครับ.....ได้ของที่ถูกใจ.....ได้รู้สึกดีๆ(กับตัวเอง)....ได้นึกถึงคนที่เรารัก...และรักเรา...

 

 

" คิดถึงทุกคนเสมอและ....ขอบคุณครับ "

 

 

 

 

ปล.

ต้นเดือนหน้าจะสอบวัดระดับแล้ว...เลยพยายามอ่านหนังสือทุกวัน...อยากสอบให้ผ่านมากๆ.....บลอคเลยไม่ค่อยอัพนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วง....

 

 

ปล.

ตามที่ม๊าบอก.....งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข.....ปีนี้บอยได้ของขวัญที่มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองแล้วครับ.....มีความสุขๆ.....