Just another one.....ordinary day
posted on 07 Nov 2009 21:15 by shallowboy in Yokoso-Japan
ขึ้นต้นมาให้ครึกครื้นนิดนึง.......
(พอดีเพลงนี้บิกส่งมาให้ฟัง....ฟังแล้วสบายใจดี...ชอบๆ เลยเอามาอัพโหลดลงบลอคซะเลย...)
(ถ้าอ่านจากเมลคงไม่ได้ยินเพลงละมั้ง.....เข้าบลอคมาอ่านเพลงจึงจะเล่นนะจ๊ะ...)
(เนื่องจากอารมย์ดี ก็เลยอยากให้บลอคหน้านี้มันสื่อความรู้สึกได้ด้วยน่ะ...ผ่านเสียงเพลงไปละกัน)
วันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษครับ......ก็แค่วันเกิดบอยน่ะ.....
ก็แก่ขึ้นอีกปีแล้วล่ะ.....ใกล้ัวัยมีครอบครัวเข้าไปเรื่อยๆ (เอ๊ะ...เกี่ยวไม๊หว่า)....
จำไม่ได้แล้วหละ.....ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เริ่มรู้สึกว่ามันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง......แล้วก็เลิกคิดอยากได้ของขวัญหรืออะไรๆจากคนรอบข้าง......อืม.....
(ไม่ได้อะไรหรอก......แค่รู้สึกแบบเหมือนรบกวนๆคนอื่น...แล้วก็....ปกติก็ไม่ค่อยได้อยากได้อะไรเท่าไหร่....ของใช้ต่างๆที่ทุกวันนี้มีมันก็ดีอยู่แล้ว......)
(ส่วนมากของที่อยากได้ก็จะออกไปหาซื้อเอง...เลือกเอง....อืม...บอยเป็นคนถูกใจอะไรยากน่ะ...)
(เรื่องมากนั่นเอง....)
(เอิ่ม...นี่ไม่ได้แอบน้อยใจนะ...แค่เขียนไว้เฉยๆ.......จริ๊งงง)
ทุกวันนี้...วันเกิด....สำหรับบอย....
เป็นวันที่เอาไว้ระลึกถึงพ่อแม่...ครอบครัว....ผู้มีพระคุณ....และผู้คนรอบๆตัวที่ทำให้บอยดำเนินชีวิตมาได้อย่างมีความสุขดังเช่นทุกวันนี้น่ะ (หวานมะ?)
เพราะเราอยู่คนเดียวในโลกนี้ไม่ได้....
เกิดมา....กว่าบอยจะโตมาได้ขนาดนี้....นอกจากการพึ่งพาตัวเองแล้ว(พยายามทำอะไรต่างๆด้วยตัวเองให้มากที่สุด พึ่งชาวบ้านให้น้อยที่สุด..) ก็ต้องบอกเลยว่า...
ถ้าไม่ได้การสนับสนุน อุ้มชู ดูแลจากครอบครัวและคนรอบข้าง....บอยก็คงไม่สามารถมาถึงจุดนี้ได้
(จริงๆนะ...ขาดป๊าม๊าไปนี่....มาไม่ถึงญี่ปุ่นเลยล่ะ...ฮ่ะๆๆ)(ขำๆน่า)
ก็ถ้าวันนี้...เป็นวันที่บอยขอพรได้.....
....ก็ขอให้ม๊าป๊า คนในครอบครัว และ ผู้มีพระคุณต่อชีวิตบอย....จงมีแต่ควาสสุขสมหวัง มีแต่โชคดี และสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรงตลอดไปละกันนะครับ......
(อยู่ให้บอยเกาะก่อนนะ....หุๆ)
วันเกิดปีนี้ก็เหมือนเดิม.....
เหมือนปีที่แล้ว ที่อยู่คนเดียวที่ญี่ปุ่น.....
เมื่อวานไปทำงาน...ปวดหัวมาก ไม่รู้เป็นไร....เจ็บคอด้วย...พอกลับมาก็เลยกินยาแล้วก็นอนเลย......
วันนี้ตื่นมา...ตอนบ่ายๆ....
มีเมล เข้ามาในมือถือประปราย อวยพรวันเกิด...
(ขอบใจนะจ๊ะ)
ลุกขึ้นมาอาบน้ำแปรงฟัน แล้วก็ออกเดินทาง......ไปทำบุญที่วัด Meiji Jingu ที่ ฮาราจูกุ
(ไม่รู้เป็นอะไร...ชอบวัดนี้จังเลย....สงสัยคงเป็นเพราะต้นไม้มันเยอะมั้ง แล้วก็ไปสะดวกด้วยอ่ะ....อืมมม)
ออกจากบ้าน นั่งรถไฟใต้ดินจะไปต่อรถไฟบนดิน ก่อนขึ้นรถไฟบนดินก็แวะไปหาราเมงกินซะหน่อย....พออิ่มแล้วก็ลุยกันต่อ...ไปถึงฮาราจูกุตอนประมานบ่ายสองกว่าๆได้.....แล้วก็เดินเข้าไปในวัด
อากาศสดชื่น เพลงเพราะ อากาศดี ผู้คนและเด็กตัวเล็กๆแต่งตัวสวยงามมากมาย
(เพิ่งรู้ว่า วันนี้ที่วัดเค้ามีจัดงานอวยพรให้เด็ก ที่มีอายุ 3(หญิง) 5(ชาย) 7(หญิง) เป็นการอวยพรเพื่อให้เด็กเติบโตแข็งแรง...เป็นประเพณีของที่ญี่ปุ่นเค้า)
(ซึ่งพ่อแม่ก็จะพาเด็กๆ ใส่ชุดกิโมโน มารับการทำพิธีกันที่วัดกัน....คนเลยเยอะเป็นพิเศษ)
(กรุ๊ปทัวร์ก็เยอะใช้ได้....)
ก็เหมือนเดิม.....ลอกปีที่แล้วมาเลย....
ไปไหว้ศาลเจ้า....บริจาคเงินนิดหน่อย...อธิฐานขอพร....เสร็จแล้วก็ไปซื้อป้ายไม้ขอพรมาเขียนเรื่องที่อธิฐานลงไปแล้วก็แขวนไว้ที่ต้นไม้ยักษ์ในศาลเจ้าอีกที่....
(เพื่อเป็นลายลักษณ์อักษรให้เทพเจ้ารับรู้อีกที......เพื่อความชัวร์)(ฮ่ะๆ)
จากนั้นก็ไปเดินดูของที่ถนนทาเคชิตะที่ฮาราจูกุ......ไปมองหาผ้าพันคอราคาดีๆ หน้าตาดีๆ ที่จะช่วยให้คนหน้าตาไม่ค่อยดี ดูดีขึ้นมาแล้วก็เพื่อที่จะได้ไออุ่นที่ซอกคอซักหน่อย......
ก็เดินดูไปเรื่อยเปื่อย...เจออันที่ถูกใจ แต่ราคาไม่ค่อยน่าคบ...เจออันที่ราคาน่าคบ....แต่หน้าตาก็ไม่ค่อยถูกใจแฮะ.......
วนไปวนมา เข้าร้านนั้นออกร้านนี้....เริ่มเบื่อละ.....เลยกะจะเดินไปชิบูย่าต่อ....
(จริงๆระหว่างเดินดูของ ก็แอบดูลายหรือลักษณะผ้าพันคอที่ชาวบ้านเค้าใช้กันน่ะ....คือแบบว่าเกิดมาไม่เคยพันผ้าพันคอเลยอ่ะ....แต่พักหลังเจ็บคอบ่อย แล้วม๊าก็แนะนำว่า ลองหาผ้าพันคอดู...ก็เลยเอาซะหน่อย....)
(ผ้าพันคอ มันก็มีผ้าหลายแบบ หลายสีนะ แบบที่เค้านิยมกัน....คนอื่นเค้าพันแล้วก็ดูดีนะ...แต่บอยเข้าร้านไปลองแล้วไม่ค่อยชอบว่ะ...มันไม่ค่อยเข้า...ไม่ค่อยชอบอ่ะ......)
(หรือไม่ก็เป็นเพราะหน้าบอยเองแหละที่มันไม่วัยรุ่น เลยใช้ของที่มันวัยรุ่นแล้วไม่ค่อยเข้าน่ะ...ฮ่ะๆ)
คิดไงไม่รู้เดินวกเข้าไปในร้านนึงที่อยู่ตรงปากถนน(ตอนกำลังเดินกลับ) ซึ่งตอนเดินเข้ามาที่ถนนนี้ ไม่ได้เหลียวไปมองเล้ยยย แถมร้านนี้เสื้อผ้าผู้ชายมันอยู่ชั้นใต้ดินอีก.....(ข้างบนดินเป็นของผู้หญิงหมด)ทางลงไปเป็นซอกช่องๆอยู่มุมตึก........แล้วบอยก็เดินลงไปเหมือนมีอะไรมาดลใจ......
(สัมผัสที่หกอีกแล้วกรู)
เดินลงไป....ในร้าน.....ร้างมากกกกก......สงสัยลึกลับเกินจนไม่มีคนลงมา.......
แต่ก็ไหนๆก็ลงมาละ...เดินดูๆ ซักพัก...มีเสื้อผ้า กางเกง อะไรที่วัยรุ่นๆเหมือนร้านทั่วไป......เดินๆไป...ก็ไปพบผ้าพันคอที่ดูดีอยู่ตรงซอกๆ หลบมุมอยู่......
เหมือนเราเกิดมาเพื่อเป็นคู่กัน.......ที่ราวมีแขวนอยู่หลายผืน...แต่มีผืนเดียวที่โดนใจตั้งแต่แรกเห็น.......
หน้าตาดูดี....ราคาน่าคบ....จัดปายยยย.....
ซื้อของออกมาก็ห้าโมงกว่าๆได้......
(ผ้าพันคอผืนเดียว...เดินหาเป็นชม.ๆ...)
(แล้วสุดท้ายก็มาซื้อที่ร้านที่อยู่ปากทางของถนนที่ใกล้ทางเข้ามากที่สุด ที่ร้านที่ลึกลับที่สุด....อืมมม.....ถูกใจที่สุดด้วยละกัน....)
เอามาพันคอเลย.... อยากรู้่ว่ามันจะดีอย่างที่เค้า(ม๊า)ว่าหรือเปล่า.....
แรกๆ ก็คันๆ ขัดๆคอ นะ ....เดินๆไปก็พันไปพันมา...พยายามหาวิธีการพันที่มันสบายคอที่สุดน่ะ
แน่นไปก็อึดอัด.....หย่อนไปก็กลัวจะไม่อุ่น(เดี๋ยวไม่รู้สรรพคุณที่แน่นอน)
.....ทำเป็นบ่วงมารัดคอไว้.....
.....พันขาคู่มาข้างหน้า....
.....พันรอบคอสองรอบแล้วปล่อยชายไปข้างหลังทั้งสองข้าง......
.....ปล่อยชายมาข้างหน้าข้างนึง...ข้างหลังอีกอัน......
.....อืมมมม....พันแบบไหนได้อีกฟระ......
สุดท้ายก็ได้ท่าที่สบายคอแล้วก็จัดระเบียบได้ง่ายที่สุด....ท่าสากลนี่เอง.....(สากลมั้ง)
มาดูรูปจากนายแบบของเรากัน..... (เท่มะ?)(นี่เพิ่งกลับถึงห้องเลย)
(ตอนแรกมีใส่แจ็คเกตอีกตัวไปด้วย แต่พันไปพันมามันก็อุ่นดีแฮะ...หลังๆก็เริ่มไม่คันคอละ(ชิน)...ก็เลยเอาแจ็คเกตเก็บลงกระเป๋า...แล้วก็ใส่ชุดนี้เดินไปชิบูย่า แล้วก็ไปเดินดูของอีกนิดๆหน่อยๆในห้าง...)
(ไปเดินดูกล้อง(ที่คิดว่าจะซื้อ)แล้วก็ของ(จุกจิก)อีกเล็กน้อย.....)
เนื่องจากว่า.......เอิ่มมม......สวรรค์บันดาลอีกแล้ว......
กำลังจะเดินไปสถานีรถไฟ.....เหลือบไปเห็นห้าง LOFT ที่ตะก่อนมาเดินหาแต่หาไม่เจอ....ก็เลยเดินเข้าไปดูซะหน่อย
เดินเข้าไปก็พบว่าร้านมันเชื่อมกันกับร้าน MUJI (ที่ไทยก็มีนะ) ก็เลยเดินลัลล้าไปดูของซะหน่อย
(ขายเสื้อผ้า ของใช้ภายในบ้านหลายๆอย่างครับ)
(บอยชอบของที่ดีไซน์มันเรียบๆอ่ะ.....เลยรู้สึกว่าที่นี่มันน่าเดินดูน่ะ)
(บางทีก็รู้สึกว่าของมันสวยแบบเรียบๆดีนะ...แต่บางทีก็รู้สึกว่าของบางอย่างพี่เค้าก็ไม่มีดีไซน์อะไรเลยอ่ะ..เหมือนเอาของราคาห้าบาทมาใส่ถุงแปะชื่อขายราคาห้าสิบแบบง่ายๆเลยแฮะ.......อืมมม แล้วแต่ไอเทมล่้ะนะ.... ทุกอย่างมันอยู่ที่เรา....เนอะ....)
เกริ่นมานาน....สรุปว่า....
โดนเสื้อโคทที่ MUJI ไปอีกดอกครับ....
(ไม่น่าลอง(ของ)เลยกรู......ของเข้าตัวซะงั้น....)
อ๊ะๆ....แต่เนื่องจากว่าสวรรค์ส่งเค้ามาให้มาอยู่ร่วมกันกับผ้าพันคอและบอยครับ.....
แหมมม...รวมกันออกมาเหมือนพระเอกเกาหลีซะงั้น....มั้นนนเป้นนนนศิลปร้ะะะะะ!!!!
(เป็นโคทยาวถึงเข่าครับ)(อยู่ญี่ปุ่นแต่อารมย์เกาหลีซะงั้น)
โคลสอัพนิดนึง....
(ผ้าพันคอแอบลายเหมือนผ้าเช็ดเท้้าที่บ้านแฮะ....)
เสื้อมันสวยแล้วก็อุ่นมั่กๆนะเอ้อ....
(ตอนแรกกะไม่ซื้อละ.....แต่ทำไม่ได้จริงๆ.....ของมันเกิดมาคู่กัน)
ทุกอย่างครบหมดละ.....ขาดนางเอกเกาหลีอย่างเดียว.....
(ติดกระดุมแล้วดูเท่กว่าแฮะ)
มีฮูดด้วยนะเอ้้้อออ......
(เอ้านางเอกมาหาพระเอกหน่อยมา....จุ๊บๆ...)
ปิดยาวขึ้นมาหมด ก็เป็นตัวโกงได้อีก.....
(เป็นพระเอกแล้วไม่ได้ดี เป็นตัวโกงดีกว่าฟระ)
เอิ่ม.....แถมท้ายด้วยเสื้อเชิ๊ตที่เดียวกันมาอีกตัว....เอิ่ม...เค้าแถมน่ะ(แต่ต้องจ่ายตังนะ)
(เอ๊ะยังไง??)
การชอปนี่ทำให้คนอารมย์ดีได้จริงๆแฮะ.....
(ดูรูปนายแบบหล่อๆไป แล้วก็ฟังเพลงไปด้วยนะ.......โหยยย....แทบหลงรักเลย...เชื่อดิ...)
(พิมพ์เองจะอ้้วกเอง....อ๊อก)
ก็เป็นอีกวันที่ดีครับ.....ได้ของที่ถูกใจ.....ได้รู้สึกดีๆ(กับตัวเอง)....ได้นึกถึงคนที่เรารัก...และรักเรา...
" คิดถึงทุกคนเสมอและ....ขอบคุณครับ "
ปล.
ต้นเดือนหน้าจะสอบวัดระดับแล้ว...เลยพยายามอ่านหนังสือทุกวัน...อยากสอบให้ผ่านมากๆ.....บลอคเลยไม่ค่อยอัพนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วง....
ปล.
ตามที่ม๊าบอก.....งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข.....ปีนี้บอยได้ของขวัญที่มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองแล้วครับ.....มีความสุขๆ.....
