Shallow Boyz : ชายผู้ล่องลอยไปตามกระแสแห่งดวง

คาดว่าเรื่องนี้ก็คงเป็นอีกเรื่องที่ม๊าป๊ารอคอยที่จะอ่าน ซึ่งบอยก็หวังว่าท่านพ่อและท่านแม่จะได้รับความเพลิดเพลินเจริญใจและความพึงพอใจอย่างสูงสุด(ที่ลูกชายรู้จักหางาน หาเงิน(ที่ญี่ปุ่น)ซะที......)(ฮ่ะๆๆ)

จริงๆแล้วที่ได้มาทำงานพิเศษครั้งนี้ก็เพราะว่า ร้านที่เกรียงไปทำงานพิเศษจะมาออกงานไทยเฟส(ติวัล) ในครั้งนี้ ทางร้านเลยต้องการเด็กทำงานพิเศษเฉพาะกิจหลายตำแหน่ง ซึ่งวันนั้นเค้าได้โทรมาบอกเกรียงตอนที่เราไปช่วยเกรียงขนของและโซฟาไปหอลิ้มกัน

(จริงๆก่อนหน้านี้ ตอนไปกินงานบาบีคิวของรร. น้องๆเค้าก็มีมาถามๆว่า อยากมาทำงานไทยเฟสขายเบียร์ป่าว อะไรประมานนี้ แต่หลังจากรอดูซักพัก มันดูเหมือนล่องลอยๆ แบบงงๆ)

(ให้ลงชื่อใส่กระดาษไว้ แล้วจะบอกอีกทีว่าได้ทำหรือเปล่า ค่าจ้างวันละหมื่นเยน อะไรประมานนั้น นอกนั้นไม่มีข้อมูลใดๆ)

บอยก็เลยคิดว่า เอาชัวร์ของเกรียงดีกว่า....ไม่เกี่ยงงานอะไรอยู่แล้ว..ได้ตังค์เป็นใช้ได้)

(สรุปว่าต่อมา พวกที่ลงชื่อไปทำขายเบียร์ ก็ได้ไปทำกันทุกคนตามที่ลงชื่อไว้(ส่วนมากเป็นเด็กใหม่ที่มาเทอมนี้)  

.............ดังนั้นพวกเราสี่หน่อ ก็เลยได้มาทำงานนี้แล

เพราะเราขายอาหาร เราเลยมั่นใจว่า ถึงแม้งานจะหนัก(ซักหน่อย) แต่ได้ตังค์ และท้องอิ่มกันแน่นอน.......

แต่พวกเราก็ได้หารู้ไม่....ว่า.......เราได้หลงกล ตกลงมาสู่วงจรการค้าแรงงาน(ทาส) แบบข้ามชาติซะแล้ววววววว...............

(เดี๋ยวนี้มีอินโทรเปิดเรื่องอย่างเป็นเรื่องเป็นราวกันเลยทีเดียว)

วันนี้เป็นวันเสาร์ที่ 16 พฤษภาคม 2552 ครับ

หลังจากที่เมือวานนัดแนะกันเรียบร้อย...บอยและเพื่อนๆ ก็ได้ไปเจอกันที่หน้าสถานี ฮาราจูกุ เพื่อเดินทางไปยังสถานที่จัดงาน ใกล้ๆสวนโยโยงิ (ที่บอยชอบไปทำบุญก่อนหน้านี้อ่ะ)

(เจอกันตอนประมานแปดโมงเช้า)

เดินจากสถานีไปไม่ไกลนักประมาน สิบนาทีก็ถึง 

(วันนี้ในรถไฟและที่สถานีฮาราจูกุนี้ที่เรามากัน ได้เจอ เด็กนร.น่ารัก น่ากิน มากมาย (โฮ่ะๆๆๆ)แต่งชุดเสื้อฟอร์มปักชื่อทีมและชื่อรร.กลางหลังตัวบักเอ้ก กระจัดกระจายอยู่กันเป็นกลุ่มๆแถวสถานีเป็นจำนวนมากมาย

ประมานว่าเค้าคงมีจัดกิจกรรมการแข่งขันการเต้นเชียลีดเดอร์ระดับมัธยมหรืออะไรซักอย่าง เพราะฉะนั้นสาวๆเลยตรูม....โอวววว.....

แต่การเต้นเนี่ย.....มันน่าจะต้องใช้กำลังมากไง...เลยทำให้แต่ละนางนี่ แบบว่าขาน้องเค้านี่น่าจะเตะควายตายได้เลยทีเดียวเจียว......)

(อ่ะนะก็ปากหมานกันไป.....แต่ถึงขาใหญ่พี่ก็รักนะจ๊ะ...จุ๊บๆ)

เดิน(ตามก้นสาวๆ) มาไม่ทันไร ก็มาเจอสถานที่จัดงาน ซึ่งก็หาไม่ยาก

(เพราะนี่เป็นทางเดินผ่านสวนอะไรซักอย่างเพื่อกลับไปชิบูย่าที่บอยเคยเดินไปหลายครั้งละ)

มีซุ้มประตูงานบอก......ชัวร์

แล้วก็มาเดินดูแผนที่บูธจัดงานกันซะหน่อย ว่าร้านที่เราจะมาทำชื่อร้านอะไร

(เกรียงทำงานพิเศษที่ร้านนี้ แต่บอยก็ไม่เคยถามชื่อร้านมาก่อนเลยแฮะ)

(ก็ได้รู้วันนี้แหละว่า ชื่อร้าน "ชาวไทย" )

ร้านอยู่ใกล้ซุ้มประตูที่เราเข้ามามากมาย เพราะเดินมาอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงซะละ....

พวกเราก็เดินเข้าไปทักทายพี่เค้า(ชื่อพี่เอก)(เป็นคนจัดการเรื่องหาเด็กหาคนอะไรประมานนั้นมั้ง บอยก็ไม่แน่ใจ)

พูดคุย ถามชื่อ เช็คชื่อ ว่ามากันพร้อมไม๊? ครบไม๊?

ระหว่างนี้ก็มี คนไทย(นร.) ที่จะมาทำงานนี้ด้วยกันจากที่อื่นๆ เริ่มทยอยมาสมทบกัน (นับรวมกันได้ สิบกว่าคน)

ซักพัก พี่เค้าก็ให้ชุดมาเปลี่ยน พร้อมให้เอาของและสัมภาระ ไปเก็บที่รถของทางร้านเค้าเพื่อเริ่มทำงานกัน

ชูเสื้อ...พร้อมลงสนามโม่แข้ง.... (บนหัวมีหมวกของทางร้านด้วยแหละ)

แก๊งแรงงานต่างด้าว.....(ฮ่ะๆๆ)

ดูๆไป ก็เหมือนกะเหรี่ยงที่มาเดินขายของตามบ้านเราเนอะ

"อ่ะๆๆ ส้อย กะไลของแม้ว โสยๆ แยะๆ อังละยิสิฮ่าบะ สออันห้าสิบาก โละพิเศษเล้ยยย"

พอเปลี่ยนชุดเก็บของเสร็จก็เดินกลับมาที่บูท สำรวจเพื่อนบ้านซะหน่อย

(ข้างซ้ายของร้าน.....เป็นบูทเบียร์สิงหา)

(อ่านว่าสิงหาจิงๆน้า)

(บูทเบียไทย แต่คนขายเป็นญี่ปุ่นหมดเลยอ่ะ แถมคนขายก็น่ารักมากด้วย......)

(เกือบแหกบูทตัวเองเข้าไปบูทข้างๆ ไปหาเค้า........กราบกรานขอทำงานฟรีกันเลยทีเดียว)

ข้างๆด้านขวาก็เป็นร้านอาหารไทยอีกร้านนึง ชื่อร้าน" ที่หนึ่ง "

(โลโก้ร้านพี่เค้าเป็นนายขนมต้ม ยกซดก๋วยเตี๋ยวอ่ะ....อ่อ...ของแท้ต้องยกซดไปแทงเข่าไปด้วยนะ..)

(นอกจากพนักงานนี้จะแต่งตัวเหมือนจะเล่นสงกรานต์แล้ว ร้านพี่เค้ายังเปิดเพลงดังมาก (และมันส์มากด้วย) ขนมากันหมด หมอลำซิ่ง ลุกทุ่ง หรือแม้แต่....ป้าเบิดร์ของเรา...(เพลงพริกขี้หนู แล้วก็อะไรที่มันมันส์ๆเก่าๆอ่ะ)

(เปิดเพลงมันส์ดีบอยชอบ....(แบบว่าทำงานไปก็เพลินๆดีอ่ะ) แต่พี่ที่ร้านบอกว่า มันรบกวนเวลาเราคุยกะลูกค้า แล้วก็เราต้องตะโกนเรียกลูกค้าแข่งกะเสียงเพลงกันไปน่ะ) 

หนึ่...สอ....สา.....เอ้า...ถ่าละน้าาา...

มีเรื่อง(ประทับใจ)อยู่ว่า ตอนแรกที่เจอน้องๆคนอื่นที่มาทำงานเหมือนกัน(รร.อื่น)ก็ทักทายแนะนำตัวกัน ........

.......บอยก็พูด " หวัดดีครับ " แค่เนี๊ย.......

แล้วหนึ่งในนี้ ก็ลงไปนอนดิ้น ร้องกรี๊ดๆ เอาหน้า เอาหลังถูพื้น ตะกายดินตะกุยหญ้าใหญ่เลย แล้วก็บอกว่า นี่บอยตัวจริงใช่ไม๊...... อ๊าาาา กรี๊ดดๆๆ ได้เจอตัวจริงด้วย ว๊ายๆๆ ขอถ่ายรูป ขอจับมือหน่อย ขอลายเซ็นด้วย..........

น้องเค้าก็บอกบอยว่า " โอมมมม รักกู หลงกู รักกู หลงกู พ้วง พ้วง " (โดนยาสเน่ห์ซะงั้นนะ)

น้องเค้าก็บอกว่า " พี่หน้าคุ้นมากอ่ะ......เอ่อ.......พี่เคยเข็นผักขายที่ปากคลองหรือเปล่าคะ? "

น้องเค้าก็บอกว่า " นี่บอยใช่ป่าว? "

(เออ...นี่จริงละ...กรูเหนื่อยละ....)

(บอยก็งงๆ ว่ารู้จักกรูได้ไงวะ?)

แล้วก็ถามต่ออีกว่า " พม่าที่ห้องเป็นไงบ้าง?? "

(อืม อินไซด์อิดิชั่นมาก......หรือน้องเค้าจะเป็นแฟนกะพม่าที่ห้องบอย? (ฮ่าๆๆ) หรือเราจะถูกถ้ำมอง??.....โอววว ม่ายยยยย ม่ายยยยยย ความเป็นชายของเรา.......เค้าเห็นหมดแล้วววววว ม่ายยยย ม่ายยยยยยยย)

สรุปก็คือว่า น้องเซฟ.....

(บอยจำได้ว่าเซฟนะ.....คือตอนหลังๆนี่ บอยว่าหน้าเซฟกะหน้าเฟิร์นคล้ายๆกันอ่ะ เลยเริ่มสับสน....ว่าคนไหนที่ทักกรูกันแน่วะ?)

เค้าก็มากะ เจเอ็ดดูเคชั่น (J education) (ตัวแทนที่บอยติดต่อมาเรียนที่ญี่ปุ่นเนี่ยอ่ะ)

(เอ้าพี่จูน...โฆษณาให้แล้วนา.....อย่าลืมส่งค่าโฆษณามาด้วยล่ะ...บลอคผมคนชื่นชมเข้ามาดูกันวันๆนี่เหยียบหมื่นอ่ะ....ดีต่อธุรกิจชัวร์ๆ......ค่าโฆษณาแพงนะเอ้อ....... )

(แต่คนเกลียดนี่เหยียบล้านอ่ะ......ฮ่ะๆๆ)

น้องเค้าก็ได้เข้าไปอ่านเรื่องที่บอยเขียนส่งไปให้ที่เจเอ็ดก่อนมาที่นี่(ญี่ปุ่น)แหละ อ่านแล้วก็เลยรู้จักหน้าค่าตา แถมยังมีตามไปอ่านต่อในบลอคอีก ก็เลยอัพเดตสุดๆ

(ดังไม่ใช่เล่นนะเนี่ย...เราเนี่ย...โบะฮ่ะๆๆๆ)

(เค้าแซวๆว่า ในเว็บเจเอ็ดอัพช้าไปหน่อย แล้วก็สุภาพเกิ๊น (ดูเป็นคนดีมากเกินไปว่างั้น???) ในบลอคนี่ฮาดี แรงดี บลาๆๆ)

ก็เลยคุยกันสนุกสนาน ออกสนิทสนมในระดับนึง (เพราะเค้าได้รู้จักบอยผ่านทางเรื่องต่างๆแล้วนี่เนาะ)

ถึงแม้จะพึ่งพบกันเป็นวันแรก แต่เพื่อนๆบอย(ที่มาด้วยกัน).......ก็งงๆว่า นี่เมิงไปรู้จักอะไรกะเค้าตั้งกะเมื่อไหร่วะเนี่ย? แถมคุยกันแบบลื่นไหล เหมือนเจอกันบ่อยอีก (กวนตรีนด้วย)(ฮาๆ)

คุยกันไปก็กินข้าวเช้ากันไป....เป็นข้าวพร้อมปีกไก่ทอดน้ำปลาก่อนเริ่มทำงาน

(มีน้องๆ พี่ๆ คนอื่นอีก.....แต่นี่ เราให้สิทธิพิเศษเฉพาะแฟนคลับบลอค shallowboy ให้ได้ร่วม meet and greet นั่งกินข้าวแทะปีกไก่ พร้อมโดนไอ้บอยกวนตรีนแบบน่าเตะก้านคอก่อนใคร)

โฉมหน้าน้องๆผู้โชคร้าย....โดนบังคับถ่ายรูปร่วมกันประจานผ่านเนท....(ฮ่ะๆๆ)

(เซฟ, เฟิร์น, ต่าย.....หรือปล่าวหว่า??)(สมองปลาทองก็งี้แหละ ถ้าจำผิดก็โทดทีน้า)

หลังจากกินข้าวเสร็จ พี่เอกก็ให้ไปเข้าห้องน้ำ้ห้องท่าให้เรียบร้อย...เตรียมตัวก่อนเริ่มทำงาน.....หลังจากนั้นเค้าก็ให้เรียงแถวหน้าร้าน แนะนำตัว ทักทายกะพี่ๆ ที่ทำงานที่ร้านนี้ (เป็นพนักงานประจำที่มาออกบูทในครั้งนี้)

จากนั้นพี่เค้าก็บอกว่ามีอะไรให้ทำบ้าง และใครอยากทำอะไรก็บอกพี่เค้าไป

 โดยหน้าที่ต่างๆมีดังนี้

• เรียกลูกค้าหน้าร้านพร้อมสั่งออเดอร์ให้คนตักแกงราดข้าว พร้อมทอนเงิน รับเงิน / สามคน
  
• ตักข้าว / สองคน
• ลวกเส้นก๋วยเตี๋ยว / คนนึง
• ทอดไข่ดาว / สองคน
• เอาแผ่นเกี๊ยวห่อไข่พร้อมเสียบไม้ / สองคน
• ประจำสถานีตักกับข้าวส่งใ้ห้ลูกค้า / สี่ถึงห้าคน
  

อนึ่ง......ร้านนี้มีรายการอาหารดังนี้ครับ

1. ทอดมันเสียบไม้ทอด เกี๊่ยวห่อไข่เสียบไม้ทอด
2. สาคูนมสด
   
3. ข้าวกุ้งกระเทียมพร้อมไข่ดาว
4. ข้าวกะเพราหมูสับ พร้อมไข่ดาว
5. ข้าวเขียวหวานไก่ (ไม่มีไข่)
6. ก๋วยเตี๋ยว(เส้นเล็กเท่านั้น) ลูกชิ้นเนื้อ พร้อม เอ็นและเนื้อเปื่อยตุ๋น
7. เส้นเล็กต้มยำ (ต้มยำราเมง)

........................

....................

..............

...........

......

...

.

เค้าจับบอยมาตักข้าวแกงเขียวหวานว่ะ......

(ที่ตรงนี้แรงมาก.....ฮวงจุ้ยพิฆาต.....มันมีของนะเอ้อ.....)

(เกรียงตักกะเพรา...ฮั้วตักกุ้งกระเทียม)

(ยังไม่ทันบอกว่าอยากทำอะไร เราก็โดนคนอื่น(สาวๆ)ตัดหน้าเลือกไปหมด....เลยเหลืองานพวกนี้แหละ งานที่เหมาะกะพวกเรา..........หน้าหม้อ......)

(ของบอยแท่นวางหม้อสูงกว่าของชาวบ้านเค้าด้วย......ข้างหลังมีอิฐรองเท้าสองก้อนให้ยืน....เพื่อจะได้ตักได้ถนัดๆ)

(ต้องทำเหมือนแอโรบิก step up step down อีก)(เออ....กรูมันเตี้ยเอง....)

ก่อนจะเริ่มงาน พี่เค้าก็ให้แต่ละคนไปประจำสถานี พร้อมมีพี่ๆสอนว่าอะไรควรตักเท่าไหร่ หรือต้องไม่ลืมอะไร....

(อย่างของบอยนี่ เค้าก็บอกว่าต้องกะประมานตักไก่สามชิ้นนะ พร้อมหน่อไม้และพริกหยวกพอสวยงาม ราดข้าว กวนๆแกงขึ้นมา อย่าเอาน้ำมันลงมาก เพราะกินไปจะไม่อร่อย บลาๆ)

พอได้เวลา.....แต่ละคนก็ไปประจำสถานีตัวเอง

(พวกที่เสียบเกี๊ยวนี่ ต้องไปทำในรถตู้ของที่ร้านที่จอดอยู่นอกๆงานอ่ะ......ดูน่าสังสัยโคตรๆ.....พอเสียบเสร็จก็จะยกมาให้ที่บูทเป็นลังๆ....ดูโจรๆ ลับๆล่อๆมาก.......สงสัยเป็นอาหารลับสูตรฮ่องเต้มั้ง.....)

(อ่อ...ก่อนร้านจะเริ่มทำการขาย...ทางงานเค้าก็จะมีเจ้าหน้าที่มาตรวจบูทที่ขายอาหารว่า น้ำ อาหาร วัตถุดิบ ที่เก็บของ หรืออะไรต่างๆในบูท ได้มาตรฐานหรือเปล่า บลาๆ......ซึ่งก็ดูจริงจังฉิบโหยเลยอ่ะ...แต่ก็ไม่มีอะไรนะ.....)

หลังจากทุกอย่างพร้อม....ประมมานเกือบสิบโมงพวกเราก็เข้าประจำที่ แล้วก็เริ่มต้นการขายโดยการตะโกนเรียกลูกค้ากัน(พร้อมกะมีเสียงเพลงหมอลำ และลุกทุ่งเป็น BGM จากร้านข้างแข่งกะเสียงเรียกของเรา)

" อิรัชชัยมาเซ่่่่...........โดะโซซซซซซซซซซซซซซะ......... "

(เชิญคร้าบบบบบ เชิญคร้าบบบบบบบบบบบบบ)

(ต้องลากยาวๆ ดังๆ เหมือนอยู่ชมรมเชียร์อะไรซักอย่างอ่ะ)

(BGM จากร้านข้างๆ : น้องเป็นสาวขอนแก่นยังบ่เคยมีแฟน บ้านอยู่แดนอีสานนนนนนนนนน ฮิ้วววๆๆๆๆ.....)

แรกๆลูกค้าก็กะปริดกะปรอย นิดๆหน่อยๆ สบายๆ.......ร้องเรียกกันไป ฮาๆ ขำๆ ร้องกันไป แซวกันไป 

จากที่ไม่ค่อยกล้าร้องดังๆ.......ก็กลายเป็นร้องแข่งกัน

จากร้องเรียกภาษาญี่ปุ่นอย่างเดียว......ก็มีถาษาไทยควบไปด้วย

" อิรัชชัยมาเซ่........แกงเขียวหวานอร่อยๆ ทางนี้  คร้าบบบบบ "

ก็ฮาๆขำๆกันไป....แต่พอเริ่มเข้าช่วงเที่ยง........ 

ยุ่นแมนแอนด์เกิลผู้หิวโหยก็เริ่มมารุมซื้อกันเหมือนแจกฟรี....(ออกมาจากรูไหนกันวะ?)

ซึ่งเมนูอันดับหนึ่งที่ขายดีที่สุด ก็คงเป็น......

กะเพราหมูสับกะไข่ดาว(เกรียง) และ ต้มยำราเมง กะก๋วยเตี๋ยวเนื้อ (ซึ่งพี่ผู้หญิงคนไทยที่เป็นแฟนฉะโจ้นำทีมคุมหัวแถวอยู่)

และเราก็ขอเสนอรายการตี่ลี่ฮวงจุ้ยเพื่อคั่นเวลาครับ................

1. ตรงที่บอยอยู่เนี่ย จะเรียกว่าทางสี่แพร่งหรือจุดดับ(ดับจิตกันเลยที่เดียว)ก็คงจะมิผิด.......
2. นอกจากสถานีที่บอยประจำอยู่(สูงกว่าชาวบ้านเค้า)จะลำบากต่อการ step up and down (บลอคอิฐ)เพื่อทำการตักกับข้าวแล้ว......
   
3. ข้างขวามือยังเป็นเกรียงที่ตักกะเพราราดข้าวมือเป็นระวิง (ยุ่งตลอดเวลาจนต้องช่วยบ้าง)(เพราะของบอยมาเป็นช่วงๆ)
4. ข้างซ้ายมือบอยก็ยังเป็นที่วางพวกผักโรย กระเทียมเจียว ตะเกียบ ช้อน (ของก๋วยเตี๊ยวเนื้อและต้มยำราเมง กระป๋องเงินทอน กระป๋องใส่แบงค์ และทางเข้าออกของบูท(เป็นช่องทางเดิน)
5. นอกจากนี้ด้านหลังของบอยก็ยังตรงกะโต๊ะ ที่พี่ๆที่ทำครัวอยู่ข้างหลัง จะส่งอาหารที่จะมาเติมลงหม้อหน้ากับข้าวต่างๆที่วางอยู่หน้าร้านออกมา
6. ถ้ายังไม่พอ......ไอ้แท่นที่วางหม้อที่บอยตักแกงอยู่เนี่ย....จริงๆมันเป็นรถเข็นแหละ...ซึ่งข้างใต้มัน(ในตู้)ก็เป็นที่เก็บของต่างๆ (ช้อน, กระดาษ, ของและกระเป๋าของพี่ๆในร้าน, บลาๆๆ)
7. และที่เด็ดสุด..........เนื่องจากกระป๋องเงินและของที่ขายดีมาอยู่รวมกัน(กะเพรากะต้มยำราเมง)............สองมวลสารนี้ก็จะก่อให้เิกิดสสารที่สามขึ้นมาตรงกลางสถานที่นั้น(ก็ที่กรูอยู่นั่นแหละ)..........นั่นคือเจ๊เจ้าของนั่นเองงงงงงงงง 

กลับมาที่เรื่องของเราต่อ.....

คือว่านอกจากจะกระดิกกระเดี้ยไปไหนไม่ได้แล้ว...ร้อนก็ร้อน(ไฟจากหม้อ)และความอบในบูท(ทำกับข้าวในเต๊น อากาศไม่ระบายอ่ะ แล้วก็ต้องเรียกลูกค้าไปด้วยอีก.........

นอกจากความอดทนทางสภาวะภายนอก(ความร้อน,อึดอัด)บอยก็ยังต้องเป็นหมุษย์ระบบมัลติทาร์สกิ้งที่มีความอดทนในระดับเทพอีกด้วย.............เพราะ.............

1. เนื่องจากแกงเขียวหวานไม่ค่อยได้รับความนิยมเท่ากะเพรา บอยก็เลยต้องลงจากแท่น มาช่วยใส่ผักแต่งหน้าราเมงต้มยำ และก๋วยเตี๋ยวเนื้อ (คือแบบกรูควบสองที่กลายๆว่างั้น)
2. รับมา หยอดผัก โรยพริกไท เอาตะเกียบวาง ส่ง.......
3. ซักพัก ถ้าเจ๊...(อยู่ข้างหน้ากรูเลย) บอกมา..." น้องๆ เขียวหนึ่ง "....บอยก็ต้องเดินขึ้นแท่นไปตักแกงเขียวหวานต่อ ซักพักก็น้องๆ เติมผักโรยหน่อยฯลฯ
4. ตักแกงเขียวหวานไม่ได้ง่ายๆนะครับขอบอก.......
   
   ตักเกินโดนว่า......."ตักเยอะไปนะ กะๆหน่อยๆ"
   ตักน้อยลงก็บอกน้อยไป....... " ตักน้อยไปนะ เดี๊ยวเค้ากลับมาก่าเอา "
   ตักออกมาไม่สวย......(เพราะเครื่องเริ่มหมด).......ก็บอกมันดูไม่น่ากินอีก
   ตักช้า(เลือกและเทให้สวย) ก็บอกไม่ทันใจ......
   
   คือ
   ของกุ้งกระเทียมมันนับเป็นตัวไง นับกี่ตัวๆก็ว่ากันไป........
   ของกะเพราหมูสับมันก็กะเอาจากทัพพีได้ว่า เอาหมูสับประมานนี้นะ.....จบ
   
   แต่ของกรูนี่....มันต้องกะโดยเอาตาดูจากชิ้นเนี้ออ่ะ ว่าอ่ะ.......นี่ชิ้นใหญ่นะ..สามชิ้นพอ อันนี้เล็กว่ะ สี่ชิ้นละกัน ...อันนี้ไม่มีพริกว่ะ ไม่สวยเลย เดี๋ยวกวนๆ ช้อนเอามาใส่หน่อย....แต่เจ๊เค้าก็จะเอาเร็วๆอีก.....
   
   พอของจะหมดบอยก็บอกเจ๊ว่าเนี่ยผักไม่มีแล้ว น้ำไม่มีแล้วครับ(ตักออกมาไม่สวย ก้นหม้อละ) ขอเติมด้วย
   
   ชีก็จะ...... " อย่าน้อง อย่าลนๆ ถ้าน้องลนพี่ก็ลนไปด้วย นั่นนู่นนี่ บลาๆๆ "
   
   (อืม.......ก็แค่บอกพี่ว่าของมันจะหมด....พี่ก็บอกพ่อครัวให้ทำเพิ่มดิครับ.......)
   
   กรูลนอะไรฟระ?
   
   วร้อยยยยยยยย ทำไมชีวิตยุ่งยากจังวะ......
   
   
5. นอกจากนี้ก็ต้องคอยเติมช้อนและเครื่องโรยหน้า เพราะที่เก็บของพวกนี้มันอยู่หน้าหลังกรูเลย......
6. ถ้ายังไม่พอ......ก็เพราะว่ากะเพราเกรียงมันขายดี ครัวก็เลยทำออกมาเรื่อยๆ เกรียงไม่ว่าง แถมบอยนี่อยู่ตรงทางส่งของเลย.....แน่นอนครับ...กรูก็ต้องคอยยกมาเติมสิ....
   
7. ฟังดูง่ายนะ แต่แบบว่า หม้อที่ใส่มานี่ร้อนใช้ได้เลย(หนักด้วย)
8. ถึงจะฟังดูของบอยขายไม่ดี แต่ช่วงบ่ายถึงเย็นนี่ก็หมดไปสองหม้อใหญ่เลยนะ...เติมไปสามสี่ทีแน่ะ
9. ถ้าเจ๊แกเรียกให้ตักแกงเขียว.....อ่ะขึ้นแท่น......ซักพักไม่มีคนก็ลงแท่นมาเติมเตรื่องโรยหน้าต่ออีก แล้วก็ไปช่วยเค้าที่สถานีราเมงข้างๆอีก....
   
10. แม่ม...มัลติทาร์สกิ้งโคตรๆ (Multi Tasking Khod Khod)
    

ตอนแรกบอยก็ไม่ได้พูดอะไร เจ๊เค้าว่า....บอยก็ครับๆ ยิ้มๆอย่างเดียว.......

(จริงๆก็เฉยๆนะ...ธรรมดาว่ะ)

(แต่จริงๆแล้ว หลังๆ เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรบอยแล้วนะ...เหมือนแรกๆแบบว่า บ่นๆ ติๆ ไปงั้นอ่ะ...พอมีการพัฒนา(ทำดีขึ้น)เค้าก็ไม่เห็นพูดอะไรแล้วอ่ะ สบายๆ)

ตอนบ่ายๆ เพืื่่อนๆ ที่มาทำบูธเบียร์ ก็เดินออกมาซื้อหาของกินกัน (หากินกันเอง) ก็มาที่ร้านนี้นี่แหละ เพราะบอยกะเกรียงเป็นผู้มีอำนาจในการตัก(วะฮ่ะๆๆๆ)

ราคาปกติแต่ตักให้แบบพิเศษกว่าชาวบ้านปกติ (มากกว่าปกติ/ผสมกับสองอย่าง) แต่ก็ต้องแบบหลบๆเจ๊หน่อย

(ตอนเพื่อนๆเดินมา เกรียงเรียกเพื่ือนๆเข้าร้านโดยการร้องเรียกว่า " มาๆๆๆ เดี๋ยวตักให้พิเศษ อยากได้อะไร ผสมอะไร บอกมา......")

(อยากบอกว่า...กรูรับรู้ได้ถึงรังสีการฆ่าฟันจากแถวหน้าหม้อกรูเลย...........)

(เหลือบๆไปนี่......ถ้าเค้าไม่ยุ่ง เกรียงอาจโดนโยกย้ายตำแหน่งได้......ฮ่ะๆๆๆ)

(แต่จริงๆก็คงไม่มีอะไรหรอก....แต่แค่ตักน้อยไปเยอะไปให้ลุกค้าก็แย่ละ....นี่พิเศษอีก...กรูเสียววว)

(แต่ก็มีตักแกงเขียวหวานใส่ให้ชามกะเพราไข่ดาว(ของเพื่อน)ที่เกรียงยื่นมานะ)

(อ่าววว........นี่กูเป็นผู้สวมรู้ร่วมคิดนี่หว่า.........ฮ่าๆๆๆ)

พอซักสี่ห้าโมงก็ขอเปลี่ยนตัวกะเพื่อนไปเข้าห้องน้ำ กินข้าว

(ลุยรวดผ่านเที่ยงและบ่ายเพราะยุ่นหิวทั้งหลาย)

(แต่มันก็ร้อนและเหนื่อยและวุ่นวายจนลืมหิวไปเลยน่ะ)

ตอนบอยจะออกไปก็บอกให้ลิ้มที่ออกไปพักก่อนหน้าบอยที่กำลังเดินกลับมาที่บูทมาแทนที่บอยซะ (ตอนแรกตักข้าวอยู่ด้านหลัง)(พอดีเกรียงมันทอดไข่อยู่)

บอยก็เดินออกไปเข้าส้วม...ชึ่งคิวยาวสร้าดดดดดดดด

นี่คิวเข้าส้วมนะครับ......ไม่ใช่รอซื้อของ(รอประมานสิบห้านาทีได้มั้ง)

ล้างหน้าล้างตา แล้วก็เดินสูดอากาศหลั่นล้านิดหน่อย....

รอบๆก็มีร้านขายอาหารมากมายทั่วไป ของขายก็อาหารไทยเบสิคๆเหมือนๆกัน และที่สำคัญ...มันมีคอนเสิรตย์ด้วยว่ะ ปีนี้เป็นวงไอน้ำมาเล่น....สนุกสนานดี ฟังแล้วก็คิดถึงเมืองไทยแฮะ....

เดินๆซักพัก ก็เดินกลับไปบูท หาข้าวกิน (ข้าวที่กินก็ตักเอาจากกับในร้านนั่นแหละอยากกินอะไรก็บอกพี่เค้าหรือให้คนที่อยู่ตรงจุดนั้นๆตักให้ แล้วก็แวบไปกินกันหลังเต๊นร้าน

(บอยอยากกินเกาเหลาลูกชิ้นเนื้อสุดๆ เลยตักข้าวใส่ถ้วย แล้วให้พี่เค้าใส่เนื้อเปื่อย ลูกชิ้น แล้วก็ราดน้ำลงมาในข้าวเลย)(ข้าวต้มเกาเหลาเนื้อ)(อร่อยเกิ๊น)

กินเสร็จ เดินกลับมา...เจอลิ้มยืนส่งสายตาอ้อนวอนรออยู่......

ลิ้มป้องปาก...พูดแบบไม่มีเสียง เพราะกลัวใครได้ยิน...แล้วก็บอกว่า.....

" บอยๆ....กูไม่อยากตักแกงมึงแล้ว...เปลี่ยนๆ "

บอยก็ป้องปากถามกลับไปว่า

" ทำไมวะ? "

แล้วก็ไม่ผิดจากที่บอยคิดนัก.....

"แม่ม...ด่ากูเรื่องตักมาก/น้อยตลอดเลยว่ะ...."

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

ก็ไปทำต่อแต่ตอนหลังบอยก็รู้สึกปวดแขน ล้าๆ แบบว่ายกทัพพีไม่ค่อยขึ้น ก็เลยขอเปลี่ยนมาทอดไข่ แล้วก็ผันตัวเองไปตักข้าวต่อ....

(โดนไข่ลวกนิ้วนิดหน่อยตอนตอกไข่ใส่กระทะทอดไข่ดาว)(พองเลยอ่ะ)

(เขียนไม่ผิดหรอก โดนไข่ลวกเพราะถาดไข่มันวางอยู่ไกล้เตามากๆอ่ะ พอจะเอาไข่(แถวใกล้เตาที่สุด)มาตอก เปลือก...พอจับทีนี่แม่มแบบว่าร้อนมากอ่ะ แบบว่าจับแล้ววางหนังยังพองออกมาเลยอ่ะ.....) 

(ก็มีเกรียงนี่แหละที่มาผลัดตักแกงบอยแต่ เพราะพอดีมีพี่คนนึงมาตักกะเพราแทนเกรียง แล้วเกรียงก็ไปทอดไข่มาพักนึงละ)

แล้วก็มายุ่งอีกทีตอนเย็นๆ(ุหกโมงกว่าๆ ถึง ทุ่มกว่า)

แต่ตอนหลังไปตักข้าวอย่างเดียวก็เลยสบายๆ (ตักข้าวใส่ชามเปลพลาสติกแล้วส่งไปแถวหน้า)

พอสองทุ่มปั๊บก็เริ่มเก็บกวาดเก็บร้านกัน(ทางสถานที่ให้เก็บได้แล้ว) ก็ช่วยกันเอาขยะไปทิ้ง เก็บของนิดๆหน่อยๆ แล้วพี่เค้าก็บอกให้พวกที่มาทำงานพิเศษกลับได้(พวกที่เป็นพนง.ประจำต้องเก็บกวาดกันต่ออีก)

ซึ่งพี่เค้าก็มีแจกขนมชั้น ข้าวเหนียวมูน แล้วก็พอดีพี่แม่ครัวเค้าทำเส้นเล้กแห้งเนื้อเปื่อยกินกะพ่อครัว........บอยก็เลยไปขอจกมากินก่อนกลับอีกรายการ(แฮ่ๆๆ)

ก็กลับไปถอดชุดแล้วก็เอาของที่ฝากไว้ที่รถพี่เค้า (พรุ่งนี้มีอีกชุดให้ใส่ ไม่ซ้ำกัน)

ก็คุยๆกันซักพักแล้วก็แยกย้าย เพราะพรุ่งนี้ยังเหลืออีกวันให้สู้ต่อ

(พงกบอยยังไม่ได้เงินค่าแรง...แต่พวกเพื่อนทีทำเบียร์ได้ค่่าแรงต่อวันเลย......วันนี้ได้ 11,000 เยน (ค่าแรง 10,000 เยน ค่ารถอีก 1,000 เยน)

(ของเราไม่ต้องซื้อข้าวกินเอง แต่ก็ทำงานตลอดเวลา ร้อนด้วย เหนื่อยด้วย...ได้น้อยกว่าก็เซ็งเป้ดดดดดดดดเลย)

(เห็นเกรียงบอกได้หมื่นนึงมั้ง.......ไม่รู้ว่าเค้าให้ค่ารถหรือเปล่า........อาเมนนน)

เอาจริงๆโดยรวมก็มันส์ดีนะ.......อาจเพราะไม่เคยได้ทำมั้ง......หรืออาจเพราะเหมือนได้เล่นเกมส์ขายของตอนเป็นผู้ใหญ่อีกที...ก็เลยเพลินซะ

(แหมมม ก็บูทข้างๆเปิดหมอลำซิ่งซะมันขนาดนั้น.......ม่วนหลายยยๆๆๆเด้ออ้ายยยยย กรู้้้้) 

หรือว่าเราอาจจะเหมาะกะงานใช้แรงงานมากกว่างานใช้หัวคิดวะ?

จบของวันนี้ละ.....ไปนอนละ พรุ่งนี้ต่้อตอนสองเด้อออออออ

ปล.

วันนี้โยชิกาว่าซัง (อาจารย์ที่รร.) มาทักทายพวกเราที่ร้าน (เพราะบอยไปเม้าท์ไว้ว่าบอย,เกรียง,ฮั้ว,ลิ้มจะมาทำงานพิเศษในงานนี้...แล้วก็บอกว่า ถ้ามาจะแถมให้พิเศษ)

ก็เลยจัดไป...หนึ่งชุด!

ปล.

ตอนเลิกมาก็ยังเฉยๆนะ แต่พอกลับมาห้องอาบน้ำซักพัก ออกมานั่งๆ พอเดินทีนีีปวดเท้า ปวดหลังเลยหว่ะ......