วันนี้เป็นวันเสาร์ครับ.....ตื่นมาตอนเกือบๆบ่ายโมงได้.....

ปกติแล้ววันนี้จะออกไปเล่นบาสกับเพื่อนๆ

แต่เนื่องจากวันนี้อากาศขมุกขมัว.....เพื่อนๆแต่ละคนก็ขี้เกียจออกมากัน....

วันนี้ก็เลยไ่ม่ได้ออกไปเล่นบาสกัน....

 

 

เสาร์อาทิตย์ที่ไม่มีเรียน...ไม่มีงาน....แถมบรรยากาศขมุกขมัวอีก...พาลทำให้รู้สึกหดหู่ยังไงก็ไม่รู้แฮะ.....

 

ก็กะว่าเสาร์อาทิตย์นี้คงจะไม่ได้ออกไปไหน...ก็เลยออกไปชอปหาซื้อของมาทำกิน

(เสบียงกรังสำหรับเสาร์และอาทิตย์ที่อยู่ห้อง)(ปกติก็กินที่ร้านตลอด)(พักหลังๆก็เบื่อๆแล้วแหละ...กินอาหารไทยทุกวัน....อืม...)

 

บ่ายๆนั่งรถไฟออกไป.....ตอนแรกก็กะว่าจะไปหาราเมงกิน(สำหรับมื้อเที่ยง) แล้วค่อยวนกลับมาตลาดซื้่อของมาทำกินสำหรับมื้อเย็น...แต่คิดไปคิดมา...นั่งรถไปลงตลาดแล้วซื้อของมาทำกินเองทีเดียวเลยดีกว่า....รสชาติมันจะได้แซ่บๆถูกใจเรา......

(และเพื่อเป็นการเริ่มต้นเก็บตังเพื่อทริปปีใหม่ด้วย...เหอๆ)

 

 

วันนี้ออกไปเดินตลาด อากาศค่อนข้างเย็น ฝนตกปรอยๆด้วย เดินไปเดินมาก็คิดว่า...ซื้อเส้นอุด้งสด มาต้มในน้ำซุป/ซอสกิมจิ(มีขายเป็นซองๆ สำเร็จรูป เอาไว้สำหรับต้มหม้อไฟ...)ดีกว่า

ใส่ผักเยอะๆ หมูสไลซ์ เส้นอุด้ง.......ปรุงให้เผ็ดๆแซ่บๆหน่อย ซดน้ำซุปร้อนๆ ได้กินผักเยอะๆด้วย.....น่าจะดีแฮะ.....

 

(อากาศมันมีผลกระทบต่อเรื่องที่คิด และเรื่องที่อยากจะทำจริงๆด้วยแฮะ)

(สรุปว่า....ก็ต้มออกมาหม้อบะเร่อ(ตีพริกสดใส่ลงไปด้วย...เผ็ดได้ใจ)...แต่ก็ซัดจนหมด....อร่อยมากมายยยย....อืม....อยู่ญี่ปุ่นนี่....อะไรๆมันก็ดูจืดชืดจริงๆเลยแฮะ....ดีนะที่ชีวิตยังไม่ขาดรสชาติ.....)(น่าจะใส่เต้าหู้ด้วยแฮะ......ลืมซื้อมาเลย....)

 

 

นอกเรื่องไปนานละ...มาว่ากันต่อตามหัวข้อเรื่องกัน...

 

 

ราเมงมิวเซียม....ที่ชินโยโกฮาม่า....

หลังจากที่ออกมาจากเขต แดนคนจีนแล้ว (China town).......เราต้องนั่งรถไฟมาเปลี่ยนสายรถไฟที่สถานี JRโยโกฮาม่า(เหมือนที่บอกไว้ตั้งแต่ตอนที่แล้วว่า...เป็นสถานีชุมทางหลัก(น่าจะใหญ่ที่สุด)ของเมืองโยโกฮาม่า)

 

ซึ่ง ราเมงมิวเซียม ที่เราจะไปกันก็จะตั้งอยู่ที่ สถานีรถไฟ JRชินโยโกฮาม่า นั่นเอง.....

(ชื่อมันคล้ายกัน...แต่มันคนละที่กันเลยนะ....ชิน แปลว่า ใหม่...ฉะนั้นมันก็ประมานว่า มีสถานี โยโกฮาม่า...และ ชินโยโกฮาม่า =โยโกฮาม่า(เมือง)ใหม่...นั่นเอง.... )

 

 

รายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการเดินทาง ข้อมูล หรือ แผนที่ต่างๆ สามารถเปิดดูได้ที่เวปของเค้าเองเลยครับ

(ท่าทางจะมีนักท่องเที่ยวไปเยอะมาก....เพราะในเวปแทบจะมีทุกภาษา...รวมทั้งภาษาไทยด้วย....)

http://www.raumen.co.jp/ramen/t_index.html

 

 

 

การเดินทางไปก็ไม่ยากเย็นนัก เนื่องจากมีแผนที่อย่างละเอียดให้มาในเวป......ซึ่งบอยก็ได้ปริ๊นท์ติดตัวไปด้วย(แถมเป็นภาษาไทยอีก...สบ๊ายย)

 

ใช้เวลาไม่นานนัก เราก็มาถึงครับ...

(ข้างนอกเป็นตึกที่ดูธรรมดามาก...)(ไม่ได้ถ่ายรูปมาเพราะกล้องเก็บไม่หมด)

 

 

ที่นี่ต้องเสียค่าเข้าชมครับ...คนละ 300 เยน.... (มีตู้อัติโนมัติให้ซื้อได้เอง)

Photobucket

 

 

ผ่านประตูตรวจตั๋วเข้าไปข้างในก็จะเจอร้านขายของที่ระลึกก่อนเลย......

ที่กำแพงเขียนว่า....ラーメン殿堂 (ramen dendou)

แปลว่า วิหารแห่งราเมน....

Photobucket

(จริงๆคำว่า Museum คือ 博物館 (はくぶつかん) hakubutsukan....แต่ที่เค้าใช้คำว่าวิหาร 殿堂 (でんどう) dendou ก็คงเพราะว่ามันจะได้ดูอลังๆละมั้ง...บอยว่า...ก็ดี....ดูเหมือนเรามาแสวงบุญดี....)

 

 

มีคู่มือให้ดูด้วย...เป็นภาษาไทยอีกต่างหาก...

(บนชั้นวางนี่มีคู่มืออีกหลายภาษา....อะไรจะฮอทขนาดนั้น)

(คู่มือจะบอกแผนผังสถานที่ สไตล์ของน้ำซุปและเส้นของราเมงร้านต่างๆที่มีขาอยอยู่ที่นี่ เพื่อให้เราตัดสินใจได้ ว่าอยากกินราเมงแบบไหน)

Photobucket

 

 

 

มีของที่ระลึก ของกิน ของใช้ที่เกียวกับราเมงมากมาย...

Photobucket

 

 

เผื่อกินแล้วอยากเอากลับไปทำกินเองอีก......เค้าก็มีแบบที่เป็นห่อสำเร็จรูปไว้บริการเช่นกัน

(ไม่ได้เป็นเหมือนมาม่านะ...นี่เป็นเส้นหมี่สด เครื่องแต่งหน้า ซอสต่างๆ ที่บรรจุแบบสุญญากาศไว้แล้วน่ะ....)

Photobucket

 

 

ดีไซน์แพคหีบห่อสินค้าของเค้านี่ ทำให้มันดูน่าซื้อไปหมด.... 

Photobucket

 

 

หมูชาชูที่มีชื่อ..แบบสุญญากาศ.... 

Photobucket

 

 

ไข่ต้มแบบที่ปรุงรสแล้ว....ก็มีขาย.... 

Photobucket

 

 

หรือจะเอาพวกเซทจานชามช้อนต่างๆก็มีขายอีก.....

(คิดถึงชามที่บอยเอาไว้กินบะหมี่หมูแดงทุกคืนแฮะ....) 

Photobucket

 

 

ชามช้อนราเมงแบบต่างๆ ก็มีให้เลือกซื้อเหมือนกัน......

Photobucket

 

 

มีร้านราเมง ให้เลือกซื้อด้วย.....

" ที่รัก เราซื้อชุดเฟอร์นิเจอ ครัวทำราเมงชุดนี้ไปติดครัวที่บ้านดีไม๊จ๊ะ?...."

Photobucket

(จริงๆมันเป็นแบบจำลองให้ดูว่าในครัวร้านราเมงมีเครื่องมือหรือมีการจัดวางอะไรต่างๆอย่างไรบ้าง...ไม่ได้ขายจ้า)

 

 

หลังจากเดินดูของฝากเรียบร้อย...ก็ได้เวลาเข้าสู่ตัวราเมงมิวเซียมจริงๆกันซักที....

 

ปกติที่อื่นเค้ามีแต่ให้ชมสถานที่เสร็จก่อนแล้วค่อยดูของฝากใช่มะ...แต่เหตุผลที่เราเข้าประตูมาแล้วเจอที่ขายของฝากทันทีเลยก็เพราะว่า......

 

ตัวร้านราเมง(ที่ขายราเมงชื่อดังต่างๆ) และส่วนที่เรียกได้ว่าเป็นมิวเซียมจริงๆ...มันอยู่ชั้นใต้ดินครับ.....

(ขายของฝากอยู่ชั้นหนึ่ง.....ตัวมิวเซียมอยู่ชั้น B2 ประมานนั้น....)

 

ซึ่งภายในเค้าก็จะตกแต่งให้บรรยากาศมืดๆ ทึมๆ ร้านรวงต่างๆและสินค้าที่ขายอยู่ภายในก็จะออกแนวก่อนสงครามโลก....เก่าได้ใจมาก....

 

ลงมาใต้ดินแต่เห็นท้องฟ้าแฮะ.....

Photobucket

(ใต้ดินนี้มีสองชั้นครับ....ชั้นล่างสุดก็จะเป็นที่ตั้งของร้านราเมงชื่อดังหลักๆประมานหกเจ็ดร้าน ส่วนด้านบน(ที่ยืนถ่ายรูปมา) ก็จะเป็นทางเดินที่มีร้านรวงแบบเก่าๆ ตั้งเรียงรายอยู่...มีทั้งร้านราเมง(ที่สงสัยจะไม่ค่อยดัง) ตั้งอยู่รวมทั้งร้านขายขนม ของเล่นสมัยเก่าๆ ของญี่ปุ่น)

 

 

ก่อนจะลงไปเดินข้างล่าง...ลองมาเดินดูรอบๆของด้านบนกันก่อนดีกว่า....

 

มีป้ายโฆษณาแบบเก่าๆ ร้านรวงแบบเก่าๆ....

Photobucket

 

 

ตู้โค้กที่ดูแล้ว...น่าสยองมากกว่าน่าดื่ม.....

(จริงๆแล้วหยอดได้นะ...ยังทำงานอยู่และ..ข้างในเป็นของใหม่จ้า)

Photobucket

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร้านราเมงที่อยู่ชั้นบนค่อนข้างจะดูเงียบเหงานะเนี่ย.... 

Photobucket

 

 

ถึงจะดูเก่า...แต่ทุกร้านมีตู้อัติโนมัติสำหรับหยอดเหรียญและสั่งอาหารอยู่หน้าร้านทุกร้าน...

Photobucket

 

 

ร้านขายบุหรี่...(อันนี้โชว์เฉยๆ ซื้อไม่ได้)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Photobucket

 

 

ร้านขายของเล่นเด็ก(สมัยก่อน)

Photobucket

 

 

มีแมวนอนบนหลังคาด้วยนะ.....

(ขนม ของเล่นของสมัยก่อน ซื้อได้ที่นี่ครับ...)

Photobucket

 

 

เอิ่ม....ถ้าอยากได้แฟนเป็นคนโบราณ....ก็หาจากที่นี่ได้เหมือนกันครับ......

Photobucket

 

 

ร้านใหญ่นะเอ้อ......สองคูหาแน่ะ....ข้างในมีขนมของเล่นแบบเก่าๆเพียบ....

(เอาเลยตั้ม...ยายคนนี้ท่าจะรวย...แต่งกันไปรุ่ง(ริ่ง)แน่นอน...)

Photobucket

 

 

ลงไปดูข้างล่างกันต่อดีกว่าเนอะ....(ลงบันได)

Photobucket

 

 

ลงมาถึงข้างล่าง ในชั่วอึดใจ....

Photobucket

 

 

มีร้านยิงปืนก๊อกด้วยแฮะ (ยิงได้นะ.....แต่เสียตังจ้า)

Photobucket

 

 

ร้้้านตัดผม....ที่เข้าไม่ได้.... (ดูแล้วเหมือนฉากหนังฆาตกรรมโรคจิตเนอะ)

Photobucket

 

 

โรงหนังก็มีนะเ้อ้อ.....

Photobucket

 

 

ชอบเฮียคนนี้มากอ่ะ....เป็นแผงร้านขายนม.....หน้าตายิ้มแย้ม แถมทาแก้มเป็นสีแดงอีก...พอหันกล้องไปถ่ายก็แอ็คท่าอ้าปากหวอทันที.....ดูแล้วเหมือนตุ๊กตาไขลานที่เป็นสังกะสีเลยอ่ะ.... (เสียดายไม่ได้อุดหนุนน่อ)

Photobucket

 

 

พอถึงเวลาที่กำหนด...เค้าก็จะมีการแสดง การเล่านิทานภาพ ที่เป็นที่นิยมของเด็กๆญี่ปุ่นในสมัยก่อนให้ชมกัน

(บอยว่ามันก็เหมือนหนังขายยาที่ไทยสมัยก่อนนี่แหละ...คือถ้าไม่ซื้อยาก็ไม่ฉายหนังต่อ.......แต่อันนี้เป็นแบบเวอร์ชั่นหลอกเด็กไง......เป็นลุงเล่านิทานแล้วขายขนม.....ถ้าเด็กไม่ซื้อขนม แกก็ไม่เล่าต่อไรงี้อ่ะ.....)

(ม๊าป๊าคงสงสัยอ่ะดิ ว่าำทำไมบอยรู้(หนังขายยา).....สงสัยบอยคงเกิดมาผิดยุคว่ะ...)

Photobucket 

 

 

ข้างๆแกเป็นตู้ไม้ที่ใส่กระดาษที่วาดรูปเรื่องนิทานเอาไว้......แกเล่าไปก็ตีกลองไป ทำเสียงตัวละครต่างๆและทำเสียงเอฟเฟคในเรื่องได้ด้วย เล่าได้เหมือนและได้อรรถรสจริงๆ(ฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง....แต่ก็ฮาดี)

Photobucket

(ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ดูกันตรึ้มมม)

 

 

ข้างล่างนี้มีร้านราเมงอยู่หกเจ็ดร้านด้วยกัน.....และแน่นอนครับ..เราเลือกร้านที่มีคนต่อคิวเยอะี่สุด....

Photobucket

 

 

รอประมานสิบกว่าเกือบยี่สิบนาที....ก็ถึงคิวพวกเรา.....

 

ถึงนอกร้านจะดูชีอี๊ไปหน่อย.....แต่ในร้านสะอาดสว่างไสวมากมาย....

Photobucket 

 

 

ก่อนเข้ามาก็กดเลือกเมนูที่อยากกินจากตู้หน้าร้าน แล้วก็เอาตั๋วที่ออกมาส่งให้พนักงาน แล้วก็นั่งประจำที่.......

Photobucket

 

 

ที่นี่มีให้เลือกไซส์ราเมงด้วย...ชามใหญ่ก็เจ็ดแปดร้อย..ชามเล็กก็ห้าร้อยเยนได้ (เพื่อจะได้ชิมได้หลายๆร้าน)

เครื่องที่มากะราเมงไม่ค่อยเยอะ...แต่เราก็สามารถซื้อเครื่องเพิ่มได้(ไข่ต้ม, หมูชาชู, สาหร่าย, ฯลฯ)....ดังนั้น..บัตรของกินของเราจึงมาเป็นปึกเยี่ยงนี้ (ซื้อเครื่องใส่ต่างหากมากมาย)

Photobucket

 

 

ร้านนี้ชื่อ มุรามาซะ....เป็นราเมงน้ำซุปกระดูกหมู (ทงโคตซึ)

Photobucket 

 

 

อันนี้เป็นของกินเล่น..เป็นปลาแผ่นทอด(คลุกผง)รสแกงกะหรี่.....

Photobucket

 

 

 

บางได้อีก.......

(รสชาติงั้นๆ...ผงเครื่องแกงที่คลุกมาด้วยหอมดี แต่ก็รสก็ออกจืดๆ ตามประสาพี่ยุ่นเค้า)

Photobucket

 

 

แล้วซักพักราเมงก็ตามมา......

(ที่สั่งนี่เป็นชามใหญ่แล้วนะเนี่ย.....แอบแพงว่ะ)

Photobucket

 

 

ราเมงของเค้าเป็นซุปกระดูกหมู...เส้นตรงและเล็ก มีหมูแผ่นชาชูมาให้ประมานสามแผ่น โรยหน้าด้วยต้นหอมหั่นฝอย...

Photobucket

(รสชาติงั้นๆมาก......จืดและธรรมดาสุดๆ....น้ำซุปไม่เข้มข้น(เท่าที่ควร)(สำหรับบอยนะ)....หมูแผ่นชาชู ก็ไม่น่าประทับใจ...เพราะมันก็เป็นแบบธรรมดาทั่วไป.....เส้นก็ทั่วไป.....)

(นี่ร้านที่คนนิยมกันมากที่สุดแล้วหรอเนี่ย....ตรูไม่อยากจะเชื่อ....)

 

 

สรุปว่า...

ถ้าไ่ม่เคยมาแล้วอยากมาเหยียบสักครั้ง...ก็โอเค

ถ้าอยากมาชิมราเมงรสชาติบระเจ้าช่วย แสงพุ่งออกจากปาก.......ก็คงไม่สมปราถนา....เพราะบอยว่ารสชาติดีกว่านี้ ทั่วไปมีอีกเยอะแยะ....กินแล้วแบบว่า...รสชาติมันดาดๆเกิ๊น (นี่กรุปากร้ายไปไม๊เนี่ย......)

 

ถ้าจะมา บอยว่า จุดเด่นของที่นี่....ก็คงเป็นการได้กิ๊บกิ้วถ่ายรูปกะเมืองจำลอง ร้านรวงแบบเก่าๆของเค้ามากกว่า......

 

 

(บอกหมึกขาวว่า...ถ้าเทียบกับราเมงที่นี่...ราเมงแถวรร.บอยอร่อยกว่าหลายปีแสง.....ไว้ตอนขากลับไปแวะกินกัน.....)

(พอดีหลังจากนี้ เราจะกลับไปเดินเที่ยวหอคอยโตเกียวกันต่ออีก...ซึ่งลงที่สถานีแถวรร.บอยเพื่อที่จะเดินไปหอคอยโตเกียว...มันก็จะผ่านร้านนี้พอดี...บอยเลยจะพาไปลองดูว่าเป็นไง....proudly present มาก....)

 

 

 

ออกจากราเมงมิวเซียม....เราก็เดินทางกลับโตเกียวโดยรถไฟชินคังเซ็นครับ....

(หมึกขาวอยากให้ตั้มได้ลองนั่งดู)

(ใช้เวลาจากชินโยโกฮาม่าประมานสิบนาทีนิดๆก็ถึงสถานี ชินะกาว่า....ใช้เวลาน้อยกว่าขามา ประมานสามถึงสี่เท่า(ถ้าเทียบว่ามาจากชินากาว่า....กว่าจะมาถึงที่นี่...รวมๆน่าจะซัดไปเกือบชม.ได้)

(...แต่ราคาก็มากกว่ารถไฟปกติประมานสองสามเท่าเช่นกัน....)(คนละ 1,600 กว่าเยนได้ครับ)

Photobucket

 

 

แล้วไปเที่ยวกันต่อที่หอคอยโตเกียวครับ.....

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณค่ะ ภาพสวยมาก

#2 By decorative-pillow (61.90.15.39) on 2010-11-17 17:22

ที่นี่ไปมาหละ ไปตอนนั้นได้กินร้านที่ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร ร้านอร่อยๆคนมันเยอะมาก

#1 By อดีตสุดหล่อสุดหล่อประจำมาโกเมะ (125.24.43.64) on 2009-10-22 22:00